BillyReuter

Προεκλογικά Ι: Tales from the crypt

2009-09-30T21:27:00.010+03:00

Την Κυριακή έχουμε εκλογές! Πέρασαν δύο μόλις χρόνια από τον Σεπτέμβρη του 2007 - και μόλις 4 μήνες από τον Ιούνιο του 2009, που ακούσαμε ξανά να μιλάνε για το "διακύβευμα", τον "καταλληλότερο" και τους "βατοπεδινούς". Οι εφημερίδες αλλάξαν και πάλι στρατόπεδο. Η μουσική του Σπανουδάκη ξαναπαίζει στα προεκλογικά σποτ της Νέας Δημοκρατίας. Ο Συνασπισμός μπαίνει-δεν μπαίνει στη Βουλή. Ο Άδωνις Γεωργιάδης γυροφέρνει την τσιρίδα του από κανάλι σε κανάλι. Ο Πρετεντέρης γύρισε ξανά στην αντιπολίτευση, όμως δε θα 'ναι για πολύ (αύριο με την κυβέρνηση θα είναι πάλι, βρε κουτά...) Μόνο η μούρη της Όλγας Τρέμη ξανάνιωσε από πρόπερσι που 'χαμε πάλι εκλογές, κι αυτό, όσο να πεις, είναι μια διαφορά που δεν περνάει απαρατήρητη...

Μετράω πόσες φορές είχαμε εκλογές τα τελευταία πεντέμισι χρόνια. Ξεκινήσαμε με το αλήστου μνήμης "πάρτι-πάρτι στις 7 του Μάρτη", συνεχίσαμε με ευρωεκλογές τον Ιούνιο του 2004, κάναμε κάτι δημοτικές και νομαρχιακές εκλογές τον Οκτώβριο του 2006 (τότε που όλα τα κόμματα νίκησαν, πώς διάολο τα καταφέρνουν όλα να νικάνε ταυτοχρόνως ποτέ δε θα το καταλάβω), συνεχίσαμε με εθνικές εκλογές το φθινόπωρο του 2007 (που, εκτός από χρονιά εκλογών, ήταν και χρονιά πυρκαγιών), κάτι ευρωεκλογές τον Ιούνιο που μας πέρασε. Και τώρα, ξανά εκλογές - προφανώς για να μη χάσουμε τη φόρμα μας. Έξι εκλογικές αναμετρήσεις σε πεντέμισι χρόνια!! Με τόσες εκλογές, θα περίμενε κανείς ότι, κατά τεκμήριο, είμαστε από τις καλύτερες δημοκρατίες στον κόσμο. Στην τελική, ο λαός εκφράζεται ελεύθερα, οι κυβερνώντες αφουγκράζονται τα προβλήματα του κόσμου (που πάντα λύνονται), οι πολιτικοί ανταγωνίζονται με τις ιδέες τους, κι εγώ νιώθω πιασμένος στο ένα πλευρό - ας γυρίσω και λίγο μπρούμυτα, να συνεχίσω τον ύπνο μου!

Όλο κάνουμε εκλογές, κι όλο στα ίδια καταλήγουμε. Και δε μιλάω τόσο για το γεγονός ότι εναλλάσσονται στην εξουσία δύο κόμματα (ή δύο οικογένειες, αν προτιμάτε - ο θεσμός της οικογένειας είναι ισχυρός στην Ελλάδα, "πατρίς-θρησκεία-οικογένεια" κι άλλα τέτοια ηθικοπλαστικά). Αλλά κυρίως, τόσα χρόνια Δημοκρατία, κι ακόμα μιλάμε πώς θα αντιμετωπίσουμε τα ίδια και τα ίδια προβλήματα. Απαράλλαχτα εδώ και 35 χρόνια Μεταπολίτευσης. Που, αν ηταν γυναίκα η Δημοκρατία, στα 35 της και με τόσα άλυτα προβλήματα, κοπέλα της παντρειάς και ακόμα να μπεμπεκίζει, θα τη στέλναν οι δικοί της στο ντιβάνι για ψυχανάλυση.

Γιατί η Δημοκρατία μας πάσχει από χρόνιες παιδικές αρρώστιες. Μέχρι να συνέλθει από την ανεμοβλογιά, κολλάει μαγουλάδες. Της περνάν οι μαγουλάδες, παθαίνει οστρακιά! Κι ακόμα εμβόλιο για την αρρώστια της δε βρήκαμε - γιατί είναι σε στάδιο κλινικής μελέτης και για να εμβολιαστεί, θα πρέπει πρώτα να υπογράψει ότι ο γιατρός δε φέρει καμμία ευθύνη. Αλλά σιγά μην υπογράψει. Ασθενής είναι, δεν είναι ηλίθια!

Τόσα χρόνια παλεύουμε να βρούμε γιατρειά. Κι όλο μένουμε με την ελπίδα. Κι αν κοιτάξουμε πίσω, νομίζουμε ότι προοδεύουμε. Αν σταθούμε όμως και κοιτάξουμε για λίγο από μακριά, τότε θα διαπιστώσουμε ότι στην πραγματικότητα τίποτα δεν άλλαξε. Απλώς γυρνάμε γύρω από τα ίδια και τα ίδια κι αυτό μας δίνει την αίσθηση της κίνησης. Όμως "όλα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν".

Για παράδειγμα, δείτε το βιντεάκι που ακολουθεί και που "ψάρεψα" στο YouTube (υπομονή, 8 λεπτά κρατάει). Πριν το δείτε, σκεφτείτε: από ποια προβλήματα υπόσχονται σήμερα ότι θα μας απαλλάξουν οι υποψήφιοι κυβερνώντες; Μήπως από την "κερδοσκοπία" και τους "μεσάζοντες"; Και τι μας υπόσχονται; Μήπως ένα "δημόσιο σύστημα παιδείας", "κοινωνική προστασία", "εθνικό κατώτερο όριο συντάξεων" για μια "αξιοπρεπή διαβίωση"; Η λέξη "αποκέντρωση" σας λέει κάτι; (δεν μπορεί, κάτι θα σας θυμίζει... ελάτε, ελάτε...) Σήμερα πια κανείς δε μιλάει για 40 ώρες εργασία, αυτό είναι κεκτημένο από παλιά (στη Σουηδία). Η ισότητα ανδρών-γυναικών έχει πια επιτευχθεί (αφού κάναμε τη Χάλη-Γκάλη Πετραλιά υπουργό και τη Λιάνα Κανέλλη πασιονάρια). Το θέμα των εξετάσεων για την εισαγωγή στα πανεπιστήμια "ετελείωσε". Και όλοι οι εργαζόμενοι απολαμβάνουν 4 εβδομάδες άδειας μετ' αποδοχών τον χρόνο (αρκεί να μην είναι συμβασιούχοι, ορισμένου χρόνου, απασχολήσιμοι στα stage και μερικής απασχόλησης).

Ναι. Όλα αυτά λύθηκαν στο παρελθόν, και άλλα τόσα. Δεν το πιστεύετε; Ρίξτε ένα βλέφαρο και μετά μου λέτε...

http://www.youtube.com/watch?v=IMydKJ_Px2U

Αλλά έτσι είναι η υψηλή πολιτική: χρόνια μετά, παραμένει πάντα επίκαιρη...

Σε 5... 4... 3...

2009-06-01T21:57:00.003+03:00

Η ζωή είναι γεμάτη συνθήματα. Ανοίγεις τα μάτια και πιάνεσαι από το άρμα μιας καινούργιας μέρας. Είσαι στο κρεβάτι και δεν μπορείς να σηκωθείς. Όμως, το ξέρεις. ΠΡΕΠΕΙ να σηκωθείς. Πρέπει να διαλέξεις το δικό σου σύνθημα για να σε ακολουθήσει στην υπόλοιπη ημέρα. Είσαι μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Θα διαλέξεις την αφθαρσία. Θα υπερνικήσεις τον εαυτό σου. Θα φορέσεις το ολοκαίνουργιο σημερινό κοστούμι σου, θα σταθείς πίσω από τη σκηνή, θα εντυπωσιάσεις τον εαυτό σου πρώτα, για να εντυπωσιαστούν αργότερα κι οι υπόλοιποι.

Σε 5... 4... 3... 2... 1...

Η αυλαία ανοίγει. Υπόκλιση. Χαμόγελο. Την πρώτη φορά, αμήχανα. Τη δεύτερη, αρχίζεις να το πιστεύεις. Την τρίτη είσαι η εικόνα σου. Η εικόνα σου είσαι εσύ. Τόσο μαζί και τόσο αξεδιάλυτα. Κι η παράσταση αρχίζει.

Το άρμα αρχίζει να τρέχει... αργά... επιταχύνει... Φρενίτιδα. Ζάλη. Συνήθεια. Φοβάσαι θα χαθείς. Δε χάνεσαι. Κυριαρχείς.

Δεν έχει πια σημασία πού βρισκόσουνα. Πού βρίσκεσαι είναι το θέμα. Και πόσο εύκολα ξεπεζεύεις ένα άρμα, που με τόση ευκολία το καβάλησες...

Με τον ήλιο το μπάζω, με τον ήλιο το βγάζω...

2008-08-20T09:18:00.003+03:00

... ή αλλιώς, τι έχει το έρμο (το blog μου) και ψοφά;

Στον 21ο αιώνα, το να μην έχεις στο σπίτι σου DSL σύνδεση είναι ισοδύναμο με το να μένεις στο Παγκράτι και μην έχεις συνδέσει το σπίτι σου στο δίκτυο της αποχέτευσης (μεταξύ μας, με δήμαρχο τον Κακλαμάνη, πού ξέρεις... μπορεί και να επιστρέψουμε στους βόθρους!) Σαν να μη φτάνει αυτό, η τάση του γράφοντος να καλύπτει σε εύρος τα θέματά του καθιστούν το blogging πολυτελή ενασχόληση. Και χρόνος δεν υπάρχει. Και το dial up μου σούρνεται. Κι ο υπολογιστής μου είναι για το μουσείο.

Κι έτρεχα σε υπολογιστές με γρήγορη σύνδεση, και φορτωνόμουνα σε φίλους για να γράφω - με το σιχτήριο να διαγράφεται αχνά στο πρόσωπό τους... Αλλά, ό,τι αρχίζει στραβά, στραβά θα συνεχίσει. Κι έτσι, το τελευταίο μου post ήταν από την εποχή της Γιουροβιζιόνας (τόσο έγκαιρη ενημέρωση, δηλαδή, που καταντάει ύβρη να χρησιμοποίείς το όνομα Reuter. Με τι κούτελο θα αντικρύσω τον χειμώνα το Reuterέικο;;;; )

Άρα, λοιπόν, δείξτε μια μικρή - τόση δα! - κατανόηση, ίσα μέχρι να μου τα ψάλλει το σόι μου, και τα ξαναλέμε. Μπορεί κιόλας να με χαρτζιλικώσει ο νονός μου και να πάρω καινούργιο blogοεξοπλισμό. Who ever knows...

Δικός σας, Billy. BillyReuter.

Eurovision ήτανε και πέρασε…

2008-05-27T13:38:00.012+03:00

Πάει κι αυτό, πέρασε! Για τη Euro-Βύζιον μιλάμε, φυσικά, και όλα τα παρελκόμενα που κάθε χρόνο συνοδεύουν το αρχαιότερο πανηγυράκι από συστάσεως Ευρώπης. Για φέτος είχαμε αδελφές Μαγγίρα, είχαμε Φωκά Ευαγγελινό εις διπλούν, είχαμε και την νόστιμο – που – είναι Καλομοίρα. Και φυσικά, το Star. Κυρίως το Star. Γιατί τι άλλο να περιμένουμε κι εμείς ο κυρίαρχος λαός για να γελάσει λίγο το χειλάκι μας; Την υπερήφανη εξωτερική πολιτική; Τις επιτυχίες της κυβέρνησης; Την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση (την ποια;), τη Φάνη Πάλλη – Πετραλιά; Ή μήπως το ουκρανικό ηλιέλαιο;

Αστεία πράγματα, κανείς δε χαίρεται με το ουκρανικό ηλιέλαιο – ούτε καν με την ουκρανική ραδιενέργεια. Όμως, εκτός από ηλιορυκτέλαιο, η Ουκρανία παράγει και νταρντάνες, κι έτσι της τα συγχωρούμε όλα – με μια ουκρανονταρντάνα, όπως και να το κάνεις, μια εσωτερική αγαλλίαση την αισθάνεσαι. Πριν από τέσσερα χρόνια ήταν η Ρουσλάνα με το γιδοτόμαρο, φέτος ήταν η Ani Lorak με τον Cavalli (πράγμα που συνιστά αισθητική αναβάθμιση, ταυτόχρονα όμως εξηγεί γιατί η Ουκρανία ήρθε δεύτερη: τη συνδέσαμε με βαρβατίλα, και το κυριλέ μάς χάλασε). Η Ani συνόψισε με άριστο τρόπο τις επιπτώσεις της κατανάλωσης ουκρανικού ηλιελαίου στον ανθρώπινο οργανισμό: η λεκάνη ανοίγει, οι γοφοί λύνονται, το δέρμα γίνεται σταρένιο σαν να βγήκε από σολάριουμ, το κούνημα γίνεται αισθησιακό. Επιπλέον – κι αυτό είναι η λεπτή διαφορά – η μακρόχρονη κατανάλωσή του σε βοηθά να εκτελείς τις χορογραφίες του Φωκά Ευαγγελινού με ακρίβεια Μελισσανίδη. Νομίζω πως όλοι αυτοί είναι επαρκείς λόγοι για να γίνει κανείς φανατικός οπαδός της Γιουροβίζιον. Αφήστε κιόλας που, αν είχε όλα αυτά τα αποτελέσματα στην Ani Lorak, σκεφτείτε τι μπορεί να κάνει με τις γριές που θέλουνε να ξανανιώσουν. Θα το φάει κι η Βίσση και θα θέλει να τη στείλουμε του χρόνου στο Λένινγκραντ να τραγουδήσει το νέο της σουξέ “Everything I eat”…

Είπα Λένινγκραντ και θυμήθηκα εκείνο το αγγελοκρουσμένο, τον Dima Bilan, που έβαζε τον προσωπικό του γορίλα να δώσει δυο ξανάστροφες σε όποιον τολμούσε να μην τον ξέρει, κι ύστερα, τρυφερά, συστηνόταν στον κακόμοιρο Γιουροφάν ως “I am Dima Bilan, the famous pop star from Russia” (με παχύ το Σ). Τελικά η μέθοδος, αν και ανορθόδοξη, αποδείχτηκε επιτυχημένη, γιατί το τραγουδάκι (που, μεταξύ μας, μάπα ήτανε) και πρώτο κατάφερε να βγει, και το ανατολικό μπλοκ συσπείρωσε. Άλλωστε, η ρωσική παρουσίαση ήταν υπερπαραγωγή, καθώς συνδύαζε όλες τις μορφές ρωσικής τέχνης μέσα σε ένα τρίλεπτο: είχε και χορό, και βιολί Στραντιβάριους, και διπλό λουτς, και τετραπλό τόλουπ. Μόνο ο Κωστάλας έλειπε για να κάνει την περιγραφή – βασικά του ζητήθηκε, αλλά το βρήκε πολύ μπανάλ να κάνει περιγραφή σε παγοπίστα μια σταλιά, δύο επί τρία, κι έτσι αρνήθηκε. Μόνο ένας Kandinsky του ‘λειπε του Ρώσου για να εκφράσει τη ρωσική πρωτοπορία σ’ όλο της το μεγαλείο. Θα τον βάζανε κι αυτόν, αλλά δεν πήγαινε σετάκι με τα παγοπέδιλα του Πλουσένκο.

Αντίθετα, σετάκι πήγαινε το φούξια JLo της Καλομοίρας με τους μαυροφορεμένους χορευτές. Κι ούτε άσχημα πήγαμε, δηλαδή, αν αναλογιστεί κανείς ότι οι χορευτές εμφανίζονταν σ’ όλη τη διάρκεια του τραγουδιού ντυμένοι – ούτε μια μπλούζα δεν πετάξανε, ούτε καν ένα σακάκι, να κρατήσουν λίγο τα προσχήματα. Οι χορευτές μας ήταν ντυμένοι ως τον λαιμό, κι αυτό η Eurovision δεν μπορεί να το συγχωρέσει. Κατά τ’ άλλα το Καλομοιράκι καλό ήτανε, τι καλό δηλαδή, παπά κόλαζε με το φιδίσιο το κορμί της και την ευλύγιστη λεκάνη της – ειδικά σ’ εκείνο το σημείο της χορογραφίας που μούντζωνε τα βυζιά της, τι να πω, έγραψε. Αυτό απέδειξε πόσο πολιτικοποιημένη είναι στο βάθος η Καλομοίρα και πού ακριβώς έχει γραμμένο τον φεμινισμό (στα παλιά της τα σουτιέν, υποθέτω). Βέβαια, θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη πρωτοπορία από την εθνική μας μπέμπα: θα ‘τανε πολύ χάι να βγάλει μια τούρτα επί σκηνής και να πετάγεται από μέσα ο Σαββόπουλος, αλλά απείλησε ο Νταλάρας να κάνει συναυλία συμπαράστασης στην κεντρική πλατεία του Βελιγραδίου, κι άλλο δράμα ο πολύπαθος σερβικός λαός μετά τους βομβαρδισμούς δε θα το άντεχε, και τελικά η τούρτα ματαιώθηκε.

Στα χάιλάιτς της φετινής Γιουροβίζιον μπορούμε να προσθέσουμε πολλές στιγμές, μια και όλες οι συμμετοχές στον τελικό ήτανε μία και μία. Η Σουηδέζα Σαρλότ («λέει πως είναι 33 και επιμένει», σύμφωνα με τη Μαγγίρα), που στο πρόσωπό της καθρεφτίζεται η επιτομή της πλαστικής χειρουργικής, με 3 λίφτινγκ, 2 ρινοπλαστικές, 7 ανορθώσεις πηγουνιού και 17 αερόσακους στα ζυγωματικά. Ο γκόμενος της Ντάνας (Ιντερνάσιοναλ) που τραγούδαγε το Ντανο-τράγουδο, είναι καλό παιδί, γιος ραβίνου, από σπίτι. Ο Ισπανός Τσίκι – Τσίκι, με τη λίγδα στο μαλλί, που το τραγουδάκι του θα φορεθεί πολύ στα ευρωπαϊκά νηπιαγωγεία. Και βέβαια η Νορβηγίδα – ξανθιά αγαπημένη Παναγιά, ζωντανή απόδειξη του πώς μπορεί το σκανδιναβικό μοντέλο να παντρευτεί με το μεσογειακό και να φτιάξουν μια ξανθιά τραγουδιάρα με καμπύλες και φάτσα Ράνιας Θρασκιά (γι’ αυτό και βγήκε πέμπτη, πράγμα που σημαίνει ότι το πείραμα στέφθηκε με απόλυτη επιτυχία). Ωραία φάτσα είχε επίσης και η εκπρόσωπος της Πολωνίας, και ακόμα καλύτερη οδοντοστοιχία – ήταν όμως τόσο εκτυφλωτικά λευκή, που οι τηλεθεατές στραβώνονταν και δεν μπορούσαν να δουν τον αριθμό που έπρεπε να πάρουν ώστε να την ψηφίσουν, κι έτσι το τραγούδι έπιασε πάτο. Όσο για τους Τούρκους Ονιράμα, απέδειξαν ότι το ροκ τραγουδιέται πολύ καλύτερα αν έχεις στη φωνή σου κάτι από τον λυγμό του Καζαντζίδη, αν και το πρωτότυπο συνήθως είναι και καλύτερο και γι’ αυτό δεν κάναν προκοπή.

Στην ΕΡΤ ετοιμάζονται ήδη για την επόμενη Γιουροβίζιον, γιατί σημασία έχει ο καλός και έγκαιρος προγραμματισμός – στα πλαίσια της οποίας διώξανε τον Κούλογλου. Ο Αρναούτογλου δήλωσε από το πρωινάδικό του ότι θα ’θελε του χρόνου να στείλουμε την Τάμτα, και τόσο άρεσε η ιδέα στους υπεύθυνους της ΕΡΤ, που σκέφτονται να στείλουν τον Γρηγόρη του χρόνου να παρουσιάσει τη Γιουροβίζιον (στον ελεύθερό του χρόνο θα κάνει φάρσες στις Ρωσίδες ως Γρηγόρης και θα τον περνάνε για Σβετλάνα). Υπάρχουν σκέψεις να στείλουμε ξανά τον Σάκη, ακολουθώντας το παράδειγμα του Ρώσου, που πήγε στην Αθήνα κι ήρθε δεύτερος και ξανάρθε στο Βελιγράδι για να πάρει την πρωτιά. Άσε που ο Σάκης υπερέχει – με τέτοιο κορμί και αποδεδειγμένη τάση συσπείρωσης του ευρωπαϊκού γκέι κοινού, θα κάνει θραύση! Απλώς, αυτή τη φορά θα προνοήσει να βγάλει κάνα ρούχο ώστε να ταϊστεί το πεινασμένο για κοιλιακούς ευρωπαϊκό κοινό, κι όχι μόνο σακάκια όπως την προηγούμενη φορά. Αν το πείραμα πετύχει, στέλνουμε το 2010 ξανά την Καλομοίρα και το 2011 τον Πασχάλη – θα κάνει ντουέτο με την Αλίκη σε ένα τραγούδι που θα μιλάει για μια κερατού που δυο πράγματα αγαπούσε στον κόσμο τούτο, τον άντρα της και την ξεφτίλα. Βγαλμένο μέσα απ’ τη ζωή...

Όσο για το Star, θα απολύσει στο τέλος του μήνα το εποχικό προσωπικό που προσέλαβε ειδικά για τη Γιουροβίζιον, και θα κάνει σχέδια για να στείλει του χρόνου τη μεγαλύτερη αποστολή ευρωπαϊκού καναλιού στη Ρωσία, με σύνθημα «Στη Μόσχα, αδερφές μου, στη Μόσχα» (παρ’ όλο που ο διαγωνισμός θα γίνει στην Πετρούπολη, κάτω απ’ το νταμάρι, τρίτος βράχος δεξιά). Οι συμβασιούχοι του Star θα πριμοδοτηθούν με μόρια τα οποία θα χρησιμοποιήσουν σε επόμενες προκυρήξεις του σταθμού για τη Γιουροβίζιον. Τέλος, θα μπορούν μετά από δύο συνεχείς εποχικές συμβάσεις να μονιμοποιούνται στο κανάλι, καθώς αποδεδειγμένα θα καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες. Για την επόμενη χρονιά, όσοι γνωρίζουν Ρώσικα με πιστοποίηση από το Ινστιτούτο Πούσκιν, θα παίρνουν μπόνους μόρια και θα περνάνε από συνέντευξη από τριμελή επιτροπή που θα απαρτίζουν η Άννα Δρούζα, η Μαρία Σταματέρη και ο Γιώργος Λιάγκας.

Μ’ αυτά και με ’κείνα, η ΕΡΤ τσίμπησε μερικά νουμεράκια. Ωστόσο το 2008 είναι γενικά μια καλή χρονιά, αφού σε λίγες μέρες ξεκινάει το Γιούρο και τον Αύγουστο οι Ολυμπιακοί Αγώνες στο Πεκίνο, οπότε το ταμείο υπολογίζεται να γεμίσει από διαφημιστικά έσοδα. Τόσο πολύ, που επειδή υπάρχει πρόβλημα για το πού θα χωρέσουν τόσα χρήματα (οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ δεν προβλέψανε την κατασκευή θησαυροφυλακείου στην Αγία Παρασκευή, σύμφωνα με τον Ντορή) εξετάζεται η πιθανότητα επιστροφής χρημάτων στους πολίτες μέσα από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Έτσι θα υλοποιηθεί μια βασική δέσμευση της σοσιαλιστικής μας κυβέρνησης για μερίδιο από τα κέρδη των ΔΕΚΟ στον λαό. Αυτή η δέσμευση ισχύει ακόμα και για την περίπτωση του ΟΤΕ, καθώς και εκεί θα δοθεί μερίδιο από τα κέρδη των ΔΕΚΟ στον λαό. Τον γερμανικό λαό...

Λογοκρισία χωρίς σύνορα

2008-05-20T14:51:00.008+03:00

Έπειτα από 12 χρόνια συνεργασίας, η δημόσια τηλεόραση έδειξε χθες την πόρτα της εξόδου στον Στέλιο Κούλογλου και τους συνεργάτες του, καθώς η διοίκηση της ΕΡΤ ανακοίνωσε ότι την επόμενη σεζόν δεν θα συνεχιστούν η «Θεματική βραδιά» και το «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα».

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 13/05/2008

http://www.enet.gr/online/online_text/c=113,id=84154440

«Σε κανένα δημοσιογράφο της ΕΡΤ δεν ασκήθηκε ποτέ λογοκρισία, ούτε βεβαίως και στο δημοσιογράφο Στέλιο Κούλουγλου».

Θόδωρος, ο σύζυγος της Μάρας, απαντώντας σε επίκαιρη ερώτηση του Φώτη Κουβέλη στη Βουλή, 16/05/2008

Α στο διάλο! Καλέ μαμά, τι λέει ο Ντορής; Δε γίνεται λογοκρισία στην ΕΡΤ;; Σε κανέναν δημοσιογράφο;;; Για κανέναν λόγο;;;; Εκπλήσσομαι!

Στάσου, τώρα, για να καταλάβω, γιατί ένα πολιτιστικό σοκ το έπαθα. Εφόσον η ΕΡΤ δεν ασκεί λογοκρισία, τότε σημαίνει ότι η εκπομπή του Κούλογλου δεν κόβεται για τους λόγους που επικαλούνται κάτι ρουφιάνοι δημοσιογράφοι και κάτι κοινοβουλευτικοί Κουβέληδες που κάνουν επερωτήσεις στη Βουλή και χαλούν τον ύπνο του Ντορή – και σπάνε και τη μάσκα της Μάρας (που, αν δεν το μάθατε, ετοιμάζεται για ΑΝΤ1 μεριά και θέλει να ‘ναι όμορφη για τον Μίνω). Δηλαδή, αυτά που λένε ότι η κυβέρνηση ενοχλήθηκε από τα ρεπορτάζ για τη γενιά των 700 ευρώ, τη δικτατορία του Πούτιν στη Ρωσία και τα λαϊκά κινήματα που γίνονται κυβερνήσεις στη Λατινική Αμερική (για να αναφέρω λίγα μόνο από τα θέματα που κατά καιρούς θίχτηκαν στις εκπομπές του κυρίου Κούλογλου) είναι τρίχες κατσαρές. Εξάλλου, είναι γνωστό τοις πάσι ότι ΠΟΤΕ στην ΕΡΤ δεν έχει καταγραφεί περιστατικό λογοκρισίας. Ούτε όταν κόπηκε την τελευταία στιγμή η συνέντευξη του Γιωτόπουλου από τις φυλακές Κορυδαλλού. Ούτε τότε στην τελετή αφής στην Αρχαία Ολυμπία τον Μάρτιο, όταν Γάλλοι ακτιβιστές μπήκαν με πανό στον χώρο της τελετής την ώρα που μίλαγε ο Κινέζος επίσημος και η κάμερα της ΕΡΤ έδειχνε πανοραμικό πλάνο τι ωραία που σουλουπώθηκε ο καμένος Κρόνιος λόφος! Ούτε όταν στα ρεπορτάζ των δελτίων ειδήσεων αφιερώνονται πολλαπλάσια λεπτά χρόνου για την προβολή των κυβερνητικών απόψεων σε σχέση με τις άλλες.

Στην πραγματικότητα, οι λόγοι που η ΕΡΤ διέκοψε τη συνεργασία της με τον δημοσιογράφο είναι πολύ πιο σοβαροί. Η εκπομπή κόβεται, γιατί δεν έφερε ποτέ της τα νούμερα που έφερε η Παπαρίζου στην αντιπροπέρσινη Γιουροβίζιον – κάνανε υπομονή μια χρονιά, κάνανε υπομονή και δεύτερη, «πού θα πάει», σου λέει, «θα τα φέρει τα γαμημένα τα νούμερα». Αλλά όχι, ο Στελάκης δεν ασχολείτο με τα νούμερα, είχε να κάνει ρεπορτάζ για τη γενιά των 700 €υρώ. Και ρωτώ, γιατί να δει ο τηλεθεατής εκπομπή για τη γενιά G700; Για να θυμάται τη μαυρίλα του, τη μαύρη τη μιζέρια του, και να αυτοκτονήσει τρώγοντας πατάτες τηγανισμένες σε ουκρανικό ηλιέλαιο; Και να βγαίνουν μετά τα κανάλια και να λένε ότι η ΕΡΤ φταίει για την παιδική παχυσαρκία και για την αρτηριοσκλήρυνση; Και να τραβιέται στα πάνελ ο Δημητράκης; Ο Αβραμόπουλος, ντε!

Στην ΕΡΤ πιστεύουν ότι ο τηλεθεατής θέλει να βλέπει πράγματα ανεβαστικά, που να του φτιάχνουν τη διάθεση, και δουλεύουν προς αυτήν την κατεύθυνση. Έτσι δημιουργήθηκαν εκπομπές που είναι μέσα στο κέφι και στο μπρίο και σε φτιάχνουν ψυχολογικά, όταν είσαι μες στη μαύρη την καντίφλα. Όπως το «Προσκήνιο», με τον Κώστα Γεωργουσόπουλο, που αναλύει με τρελό κέφι τις σύγχρονες τάσεις στο ανέβασμα του Μολιέρου (γιατί κάθε Ελληνάρας κρύβει έναν «Φιλάργυρο» μέσα του). Όπως η εκπομπή «Μέσα στα πράγματα», μέσω της οποίας και χρήσιμα πράγματα μαθαίνεις για την στρουκτουραλιστική θεώρηση της κοσμολογίας του Βίτκενστάιν, και κάνεις οικονομία στα βαρβιτουρικά – γιατί η στρουκτουραλιστική θεώρηση της κοσμολογίας του Βίτκενστάιν σου φέρνει και μια γλυκιά υπνηλία, χωρίς τις παρενέργειες των υπνωτικών. Ή ακόμα η εκπομπή «Όλα για την υγεία», που την παρουσιάζει ο ξάδερφος Μιχάλης (του Κεφαλογιάννη, ντε) και που μαθαίνει στα γερόντια πώς να βρίσκουν το σημείο G της γριάς, ή τους ενημερώνει για τους 100 νέους τρόπους με τους οποίους γίνεται σήμερα η κωλονοσκόπηση.

Η διοίκηση της ΕΡΤ υπό τον κύριο Παναγόπουλο, που ομολογουμένως υπήρξε ο πιο πετυχημένος πρόεδρος από συστάσεως ελληνικής τηλεόρασης (επί των ημερών του πήραμε τη Γιουροβίζιον στην Ουκρανία) σκοπεύει να γενικεύσει τις μεταρρυθμίσεις στο πρόγραμμα των καναλιών της δημόσιας τηλεόρασης, πιστός στο πνεύμα της ανεβαστικής διάθεσης που εισηγήθηκε ο υπουργός Ντορής – μαζί με τον Λάκη τον Αντώναρο. Έτσι λοιπόν θα ληφθούν μέτρα περαιτέρω εκσυγχρονισμού, ώστε το πρόγραμμα να γίνει ακόμα πιο χάι. Η αρχή έγινε με τον Κούλογλου. Θα ακολουθήσει ο «Εξάντας» του Αυγερόπουλου, γιατί πολλές οικολογικές ευαισθησίες έχει τώρα τελευταία και έρχονται σε αντίθεση με την κατασκευή εργοστασίου πυρηνικής ενέργειας που θέλει να φτιάξει ο Σουφλιάς. Άντε, να αραιώνουμε σιγά – σιγά, γιατί σαν πολλά κομμούνια μαζεύτηκαν στην ΕΡΤ. Περισσό την κάναμε την Αγία Παρασκευή!

Πολλές ακόμα ιδέες έχουν πέσει στο τραπέζι του ραδιομεγάρου για το πώς θα γίνει ανεβαστικότερο το τηλεοπτικό προϊόν του οργανισμού. Ήδη η Μπήλιω Τσουκαλά δοκιμάζει το νέο concept του «Έχει γούστο», που πλέον θα παρουσιάζεται από το club “Alcatraz” της λεωφόρου Συγγρού. Η Μπήλιω υπόσχεται για την επόμενη τηλεοπτική σεζόν ημίγυμνα μπαλέτα, αισθησιακούς χορούς και live sex show, ενώ η ίδια θα φοράει πίπουλα στο κεφάλι ως άλλη μαιτρέσσα σε καμπαρέ. Στα σχέδια είναι επίσης η μεταγραφή της Τατιάνας Στεφανίδου στη ΝΕΤ για την απογευματινή ζώνη, ενώ από τον Σεπτέμβριο η Αννίτα Πάνια και ο Νίκος (Κατέλης – Καρβέλας) ανηφορίζουν στη Θεσσαλονίκη, απ’ όπου και θα μεταδίδονται πλέον, μέσα από τη συχνότητα της ΕΤ3, τα «Παρατράγουδα», μετά την «Κυριακή στο Χωριό» και πριν τη “Cinemania”. Το καλύτερο αφορά τη μεταμεσονύχτια ζώνη: η Βίκυ Φλέσσα θα παρουσιάζει στο εξής ένα drag show, με καλεσμένους (ή καλεσμένες, αν θέλετε) διάσημες ευρωπαίες τρανσέξουαλ – πάντα μετά τα μεσάνυχτα. Η Βίκυ – αφέντρα θα φοράει μαύρες δερμάτινες μπότες μέχρι τον αφαλό, τα πρόστυχα τα σέξι τα εσώρουχά της, κι οι καλεσμένοι της, φορώντας αλυσίδες, θα απαντάνε υπό την απειλή μαστιγίου στο ίδιο, γνωστό και τετριμμένο για τη Βίκυ ερώτημα:

«Θεός ή θάνατος;»

Όσο για τις εκπομπές πολιτικού περιεχομένου, αυτές θα αναβαθμιστούν. Η Άννα Παναγιωταρέα θα σκιαγραφεί το προφίλ των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος, κι όταν αυτοί τελειώσουν θα σκιαγραφεί τις συζύγους τους. Ο Μανόλης Κοττάκης θα παρουσιάζει μια νέα εκπομπή, μαζί με τον φίλο του τον Πρετεντέρη, ερευνώντας ιστορικά ζητήματα για τα οποία οι Έλληνες θέλουν να ξαναγραφεί η Ιστορία – εμπρός στον δρόμο που χάραξε ο επίτιμος! Αυτό θα είναι και το νέο μεγάλο στοίχημα της ΕΡΤ στον ενημερωτικό τομέα: να ξαναγράψει την Ιστορία από τα Δεξιά προς τα Αριστερά. Όπως γράφουν οι Άραβες, δηλαδή. Ο Τέρενς Κουίκ δε θα έρθει τελικά στην ΕΡΤ, όπως ο ίδιος θα επιθυμούσε, γιατί στην ΕΡΤ δε βλέπουν με καθόλου καλό μάτι τα ευαίσθητα κοινωνικά του ρεπορτάζ από τις λαϊκές αγορές με τους κουφούς τους γέρους που διαμαρτύρονται για τη χαμηλή σύνταξή τους. Είπαμε, ελευθερία απόψεων, αλλά έχουμε κι ένα ασφαλιστικό να μεταρρυθμίσουμε – κι εξάλλου, ποιες χαμηλές συντάξεις; Ο ανταγωνισμός στην αγορά είναι ελεύθερος και τα καρτέλ δεμένα (χα, χα, αστειάκι!)

Στα νέα σχέδια της ΕΡΤ περιλαμβάνεται και η εξαγορά ομοούσιων και ομοϊδεων τηλεοπτικών σταθμών και η συνεπακόλουθη μετονομασία τους. Κύκλοι αναφέρουν πως ο Alpha θα εξαγοραστεί και θα αλλάξει το όνομά του σε ΕΡΤ-4, ενώ η ίδια μοίρα θα βρει και το Alter, που θα το πουν Ντ-ΕΡΤ-ι, από τον ομώνυμο ραδιοφωνικό σταθμό συμφερόντων Γιαννίκου – Κουρή. Νέος άνκορμαν στο δελτίο της ΝΕΤ θα είναι ο Νίκος Χατζηνικολάου και νέος υπεύθυνος του οικονομικού ρεπορτάζ ο Νίκος Τσιαμτσίκας, με ξυρισμένο το μούσι για να μη θυμίζει τις εποχές που έκραζε τις αυξήσεις στις τιμές των τροφίμων – τώρα θα εντοπίζει τα σούπερ μάρκετ με τη φτηνότερη μορταδέλα και την ποιοτικότερη φυτίνη.

Όσο για τον Στέλιο Κούλογλου, θα τον καλέσει στην επόμενη εκπομπή του ο Σπύρος Παπαδόπουλος όταν θα κάνει αφιέρωμα στο αντάρτικο τραγούδι του Μεσοπολέμου – παρ’ όλο που δεν υπήρξε αντάρτικο τραγούδι στην Ελλάδα κατά τον Μεσοπόλεμο – και υπάρχει μια φήμη ότι θα τον καλέσει η Σεμίνα Διγενή στην εκπομπή της “Top Stories”, για να τον εκπαιδεύσει στη χρήση παραμορφωτικών φίλτρων και photoshop στα ντοκιμαντέρ του.

Κύκλοι που φέρουν τον κύριο Κούλογλου να παίρνει μεταγραφή για το Star ελέγχονται ως κακοήθεις…

«Τι με πιλατεύεις, χριστιανή μου, έχω και τα λουμπάγκα μου...»

2008-04-14T21:40:00.002+03:00

(Αθάνατη ατάκα της Σαπφούς Νοταρά

από την ταινία «Η χαρτοπαίχτρα»).

ΟΚ, σας το ‘χω ξαναπεί, μ’ αρέσουνε τα blogοπαίχνιδα. Το συγκεκριμένο, μάλιστα, είναι και κάπως παλιό. Κάποιος φίλος μού το ‘χε στείλει στο mail πριν από περίπου δυόμισι χρόνια. Τώρα, λοιπόν, που ξανά μανά το βρήκα μπροστά μου ως πρόκληση, είπα να σκύψω τη μεσούλα μου και να ξανασηκώσω το γάντι. Νομίζω, όμως, ότι αυτά τα παιχνίδια τύπου ερώτηση–απάντηση καταντάνε κάπως κουραστικά γι’ αυτόν που τα διαβάζει, γιατί και κοτζάμ μακρινάρια είναι, και πολύ κοινότοπα επαναλαμβάνονται – χώρια που έχω και τα λουμπάγκα μου (όπως έλεγε και η Σαπφώ Νοταρά) και δεν μπορώ να σηκώνω συνέχεια τα γάντια από το πάτωμα! Περιμένοντας, λοιπόν, την επόμενη πρόκληση (με ένα διαφορετικό concept, ίσως), καταθέτω κι εγώ τις ολόφρεσκες απαντήσεις μου και φεύγω για ιαματικά στα Καμένα Βούρλα...

1. Τι ώρα είναι;

Τι μέρα είναι; Και ποια χρονιά;;

2. Όνομα;

My name is Reuter. BillyReuter.

3. Τα γενέθλια σου;

Ίδια ημερομηνία με της Ζωζώς Σαπουντζάκη (προς Θεού, όχι ίδια χρονιά!!)

4. Ζώδιο;

Κτηνώδες.

5. Ύψος;

Τι σημασία έχει, είμαι ακόμα στην ανάπτυξη...

6. Χρώμα μαλλιών;

Στο χρώμα του σκαλπ… έχω καραφλιάσει από καιρό…

7. Χρώμα ματιών;

Πρασινογάλαζο (κάτω από τους φακούς, όμως, μαύρο τσακίρικο).

8. Piercing;

Προσπαθούν καθημερινά να μου κάνουν στον εγκέφαλο, αλλά ακόμα αντέχω…

9. Τι δουλειά κάνεις;

Βοηθώ τη Μάρα, που βοηθάει τον Ρουσόπουλο, που βοηθάει τον Καραμανλή, που βοηθάει τη Νατάσσα να τελειώσει το διδακτορικό της στην Πυρηνική Φυσική, με ειδίκευση στο ντεκαπάζ, και να χαρίσει στην Ελλάδα ένα ακόμα Νόμπελ (μα τι ταλέντο πια αυτή η κοπέλα!)

10.Αγαπάς αυτό που κάνεις;

Δε βαριέσαι, το μεροκάματο να βγαίνει...

11. Σε ποια πόλη μένεις;

Αθήνα P.O. (Post Olympics)

12. Έχεις ζώα;

Μέσα στο σπίτι, όχι. Έξω από το σπίτι, όμως, κυκλοφορούν πολλά δίποδα.

13. Τατουάζ;

...κάνουν πολλοί με τ’ όνομά μου στο κορμί τους.

14. Έχεις ερωτευτεί ποτέ;

Αυτή πια δεν είναι καρδιά, αγκινάρα είναι...

15. Έχεις αγαπήσει κάποιον σε σημείο να κλάψεις γι’ αυτόν;

Έχω κλάψει...για πολλές γυναίκες έχω κλάψει...

16. Είχες ποτέ ατύχημα με το αυτοκίνητο;

Μια φορά με είδαν και ‘πάθαν ατύχημα... βάζεις στοίχημα;

17. Έχεις πάθει ποτέ κάταγμα;

Συγγνώμη που σ’ το χαλάω, αλλά όχι.

18. Pepsi ή Coca Cola;

Τι δίλημμα κι αυτό... να πάρω την κουρτίνα;

19. Μπίρα ή κρασί;

Κρασάκι, βέβαια.

20. Σε τι ποτήρι;

Κρύσταλλο χαραγμένο με διαμάντι.

21. Αγαπημένο χρώμα εσωρούχων;

Μπορδοροδοκόκκινο... τι του λες τώρα!

22. Νούμερο παπουτσιών;

55.

23. Αγαπημένος αριθμός;

Δε θα ‘θελα να αδικήσω τα άλλα ΝΟΥΜΕΡΑ – όλα έχουν τη χάρη τους!

24. Είδος μουσικής;

Τελευταία τη βρίσκω με το τροπάριο της Κασσιανής και τιρολέζικα τραγούδια απ’ τις αυστριακές Άλπεις.

25. Λουλούδι;

Όχι, ευχαριστώ, έχω τις αλλεργίες μου και θα μου τρέχουνε μιξούλες.

26. Θέμα συζήτησης που απεχθάνεστε;

«Πόσο σέξι είναι ο Αλέξη» (Τσίπρα). Ήμαρτον!!!

27. Χαρακτήρας Disney ή Warner Bros;

Εμένα βασικά ο Κέρμιτ μου αρέσει.

28. Το αγαπημένο σου junk food;

Junk και στα μούτρα σου!

29. Ένα πρόβλημα;

Ζω στην Ελλάδα και περιμένεις να σου πω για ΕΝΑ ΜΟΝΟ πρόβλημα; Πολύ αισιόδοξο σε βρίσκω. Σίγουρα κάτι παίρνεις. Μήπως είσαι στην Εθνική Ομάδα άρσης βαρών;;

30. Αγαπημένο χρώμα;

Το αρζάν περλέ.

31. Πώς βλέπεις τον εαυτό σου στο μέλλον;

Στο πολύ μέλλον, όμως, κάτω απ’ τα ραδίκια!

32. Ποιος φίλος σου μένει πιο μακριά;

O E.T. Πάλι τον έχασα στο σύμπαν!

33. Ποιος νομίζεις πως θα σου απαντήσει πρώτος;

O E.T., ελπίζω...

34. Ποιος θα αργήσει περισσότερο;

Η Άντζελα Δημητρίου. Είναι Μιλάνο, το χρυσό μου, ράβεται στου Valentino.

35. Έχεις pc στο σπίτι;

Τυραννόσαυρο το λες, pc πάλι όχι...

36. Αγαπημένο cd;

Το soundtrack από την παράσταση «Ο Βασιλιάς κι εγώ» με τη Μιμή Ντενίση…

37. Το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις;

Κατουριέμαι!!!

38. Πώς βλέπεις την αγάπη;

Πάντως όχι με τ’ αυτιά (χα χα, εξυπνάδα!)

39. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι ποτέ;

Τα υπογλώσσια. Τα θέλω, τα χρειάζομαι!

40. Τι έχεις στον τοίχο σου;

Μια χειρόγραφη ευχή του Μητσοτάκη... για να πηγαίνει καλά η μέρα μου...

41. Τι έχεις κάτω από το κρεβάτι σου; (ό,τι μπορείς να φανταστείς)

Ένα τάπερ ντολμαδάκια για τη βραδινή λιγούρα.

42. Γράψε κάτι για αυτόν που σου έστειλε αυτό το blogοπαίχνιδο.

Better donkey – bonding than donkey – searching.

43. Γράψε το όνομα αυτού που σίγουρα δεν περιμένεις να σου απαντήσει...

Η Αντζελίνα Τσουλί.

44. ...και αυτού που είσαι σίγουρος ότι θα σου απαντήσει.

H Catherine-Zeta Jones!

45. Ποιος θα ’θελες να σου απαντήσει;

O Sigmund Freud…

46. Τι θα έγραφες σε κάποιον που δεν μπορείς να του το πεις;

Αγαπητή Σου – Λι, το κόλπο έπιασε. Νικήσαμε!

47. Αγαπημένο σπορ;

Η ρυθμική κίνηση της άνω και της κάτω γνάθου: και ένα, και δύο...

48. Αγαπημένη ταινία;

Καμμιά, γιατί δεν έχει ακόμα παίξει στον κινηματογράφο η Ντενίση...

49. Αγαπημένο ζώο;

Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας μου.

50. Αγαπημένο σου νησί;

Το Λαγονήσι.

51 Τι ώρα είναι τώρα;

«... κι αν είναι η αρχή στην κατηφόρα/ η πιο μεγάλη ώρα είναι ΤΩΡΑ!!!»

Η Φυλή του «Περίμενε»

2008-04-10T16:46:00.004+03:00

«Κάποτε, μωρό μου, υπήρχε κι η δραχμή
κάποτε υπήρχε κι η Ολυμπιακή.
Κάποτε υπήρχε και το δάσος της Πεντέλης
κι εσύ κάποτε μου έλεγες πόσο πολύ με θέλεις».

Από το τελευταίο cd της Ευσταθίας «Δεν μπορεί, έχει meeting».

Κάποτε ο κόσμος μας δεν είχε κινητά. Κάποτε υπήρχανε ρολόγια κουρδιστά. Τα φοράγανε οι άνθρωποι στους καρπούς τους για να ελέγχουνε την ώρα. Κάποτε η συνέπεια στα ραντεβού ήτανε μια άγραφη αξία, που ανέβαζε τις μετοχές κάποιου σε κοινωνικό επίπεδο και προσέδιδε πλονεκτήματα στον χαρακτήρα του. Όταν κάποιος έλεγε, φερ’ ειπείν, «Ο Σταύρος; Έχει βρετανική ακρίβεια!» ήτανε μια καταξίωση για τον Σταύρο (εν αντιθέσει με το να έχει βρετανικό γούστο στην κουζίνα, σημάδι πως ο Σταύρος δεν έχει καθόλου γούστο). Υπήρχαν εποχές που άμα έστηνες την γκόμενα δέκα λεπτάκια στην ντίσκο, μετά που θα ‘φτανες ή θα την είχε κάνει με τον Κυριάκο («πολύ κωλόπαιδο αυτός ο Κυριάκος»!), ή θα σου έφερνε την ντισκομπάλα κολάρο.

(Στην ντισκοτέκ, στην παλιά ντισκοτέκ).

Ο κόσμος μας σήμερα έχει αλλάξει (σαν γρια μιλάω σήμερα και δε μ’ αρέσει, τέλος πάντων). Τα ρολόγια δεν είναι πια κουρδιστά – ενίοτε δεν είναι καν ρολόγια. Στην Αθήνα απέμειναν μόνο δυο ντίσκο να θυμίζουν «τα καημένα τα νιάτα, τι γρήγορα που περνούν» – συγκεκριμένα, το Βινύλιο και η Μπουμ-Μπουμ. Ο Σταύρος σταμάτησε να έχει βρετανική ακρίβεια, γιατί έχει τράφικ η Κηφισίας, γιατί του προέκυψε meeting, ή γιατί απλώς είναι γαϊδούρι. Χώρια που πλέον οι πιθανότητες να σου την κάνει η γκόμενα με τον Κυριάκο έχουν στατιστικά μειωθεί, γιατί ο Κυριάκος μπορεί να την έχει ήδη κάνει με τον Μπάμπη. Ή, ακόμα κι αν βρεις τη δικιά σου με τον Κυριάκο, είναι πιθανό αυτή να του βάζει ρίμελ...

Είναι πάντως γεγονός πως, από τότε που βγήκε το «συγγνώμη», χάθηκε το φιλότιμο. Επίσης, από τότε που βγήκαν τα κινητά, αυξήθηκαν οι ώρες που μας στήνουνε στα ραντεβού. Το κινητό σού παρέχει την αίσθηση ότι μπορείς να στήσεις τον άλλο όσο θέλεις, αφού ο άλλος μπορεί ανά πάσα στιγμή να σε βρει και να σε βρίσει, κι εσύ με τη σειρά σου μπορείς ανά πάσα στιγμή να τον πάρεις και να του πεις «μόλις ξεκίνησα από το σπίτι» (ενώ είσαι ακόμα βυθισμένος στην μπανιέρα, με όλα τα αιθέρια έλαια ολούθε), ή «δεν μπορείς να φανταστείς τι έπαθα, πήγα να φύγω και μου ‘σπασε το καζανάκι και πλημμύρισα» (ενώ στην πραγματικότητα σου ‘σπασε το νύχι και πήγες στον Χόντο για να πάρεις ανταλλακτικό). Ή, ακόμα χειρότερα, το περιβόητο «έλα, σε λίγο φτάνω, σε δυο λεπτά είμαι εκεί» (και περνάν οι μέρες, και περνάν οι μήνες, κι εσύ λες, χέστηκα κι αν δεν έρθει, γαμώ το στήσιμο γαμώ!)

Όλοι αυτοί με τα σπασμένα καζανάκια, τα αιθέρια έλαια, το λεωφορείο που δεν πέρασε, το μετρό που τράκαρε στο Ψυχικό (παρ’ όλο που θα περάσει από εκεί σε καμμιά δεκαριά χρόνια, στην καλύτερη περίπτωση!) και που γενικά είναι με μια δικαιολογία στο στόμα, έχουν κατακυριεύσει τον κόσμο, όπως έχουν κατακυριεύσει τις πλατείες κάτι άνθρωποι όρθιοι με τα νεύρα σπασμένα, που περνά η ώρα, πας για καφέ και όταν τελειώσεις, είναι ακόμα εκεί και (υπομονετικά;) περιμένουν το ραντεβού που ακόμα δε φάνηκε. Το χειρότερο είναι ότι οι περισσότεροι το κάνουν συστηματικά, (αμετ)ανόητα, ακόμα κι αν έχεις άπειρες φορές τσακωθεί μαζί τους, ακόμα κι αν με κάθε τρόπο – μα με το καλό, μα με το ήπιο, μα με το άγριο – τους έχεις δείξει την ενόχλησή σου, που έχεις φάει το στήσιμο της αρκούδας.

Όλοι αυτοί οι στήνοντες συνιστούν τη φυλή του περίμενε, μια ιθαγενή φυλή που μιλάει τη γλώσσα της και επιλεκτικά κωφεύει απέναντι στους σπαστικούς που τους χαλάνε την ηρεμία. Πολλές φορές μου έχει τύχει να ανεβάσω λίγο τον τόνο της φωνής μου για να δείξω την ενόχλησή μου που περιμένω 45 λεπτά γωνία Ερμού και Βουλής (λέμε τώρα!), και τελικά να βρίσκω τον μπελά μου: «Μα τι ιδιότροπος που είσαι!» (αυτό λέγεται «Εκεί που μας χρωστάγανε, μας πήραν και το βόδι»). Ή «Μα και δέκα είχαμε πει, όχι παρά δέκα» (τύπου «Αν είσαι εσύ ηλίθιος, εγώ τι φταίω;»). Ή ακόμα να μη λέει τίποτα, μόνο να σου κάνει ζουζουνιές, τύπου «Έκανα τη γαϊδουριά, αλλά πάλι θα τη γλιτώσω!». Κι εσύ, ανάμεσα στα ζουζουνίσματα, να σκέφτεσαι «Έτσι όπως έγειρε επάνω μου, εφαρμόζουν τα δάχτυλά μου γύρω απ’ τον λαιμό της;»...

Η φυλή του περίμενε είναι μια μάστιγα μεγάλη. Είναι οι άνθρωποι που πάντα θα επινοήσουν ένα πρόβλημα από εκεί που δεν υπάρχει, και θα φροντίσουν να γίνει πρόβλημα δικό σου, μα ποτέ δικό τους. Είναι αυτοί που φροντίζουν να υφίστασαι εσύ τις συνέπειες των πράξεών τους, ενώ αυτοί τη βγάζουν πάντα καθαρή. Είναι η φυλή που ευθύνεται για μεγάλο μέρος της ακτινοβολίας που δεχόμαστε από τα κινητά.

Και που, αν τους το πεις, θα σου πούνε «Πάρε hands free!»...

Κι έτσι πολύ που περιμένεις, μοιραία έρχεται στο μυαλό σου μια ατάκα που η συγχωρεμένη η Μαλβίνα έλεγε για τον μέγιστο χρόνο που μπορεί κανένας να αντέξει στο περίμενε:

«Κάτσε, γρια, περίμενε, να κάνω γιο, να παντρευτείς»!

19 ερωτήσεις + 1 σήκωμα γαντιού

2008-04-10T15:36:00.008+03:00

Σήμερα είχα σκοπό να γράψω κι εγώ το κατιτίς μου, να κάνω το κομμάτι μου, βρε αδερφέ. Είμαι και λίγο στα ντάουν μου τις τελευταίες ημέρες, οπότε τι καλύτερο από το να κάτσω να γράψω δυο λογάκια, να μου βγει λίγο το άχτι.

Κι επειδή είχα μεγάλη ανάγκη να γελάσω, πολύ ήθελα να γράψω κάτι κωμικό, γι’ αυτο σ’ ευχαριστώ, vk, που με προ(σ)καλείς να απαντήσω στις ερωτήσεις αυτές. Η αλήθεια είναι ότι παιχνιδάκια σαν κι αυτό τα γουστάρω πολύ και πάντα με κάνουν να γελάω. Αφού λοιπόν μετέτρεψα τα αγγλικά ερωτηματικά (τι κακό κουσούρι κι αυτό, ποτέ μου δεν το κατάλαβα!) σε ελληνικά, σας προσκαλώ να γελάσουμε παρέα.

1) Γιατί κλαις;
Που χωρίσαμε, εσύ για όλα φταις.

2) Γιατί δεν κλαις;
Για να θυμώσει ο Γονίδης που θα του καταστρέψω το άσμα.

3) Πού είναι ο βάλτος;
Οέο; Βάλτος, βάλτος... Σε βάλτο δεν έχω κάτι διαθέσιμο. Μπορώ όμως να σε ενημερώσω ότι η Βουκουρεστίου, όταν η Αθήνα πρωτοέγινε πρωτεύουσα, λεγόταν Χεζοπόταμο. Και βαλτώναν τα σκατά...

4) Ποιος και πού είναι ο δεσμοφύλακας;
Όταν κυβέρναγε τη χώρα η Δεξιά πριν τη Χούντα (αλλά και επί Χούντας), όλοι μπορούσαν θεωρητικά να είναι δεσμοφύλακες. Σήμερα, βέβαια, που δε μας κυβερνά η Δεξιά (η ηλίθια ατάκα της ημέρας) κάτι τέτοιο δεν ισχύει, γιατί όπως είπε κι ο Χηνοφώτης «η αστυνομία κινείται με την αγάπη του κόσμου»... Πώς είναι η διαφήμιση της Absolut με τον μαξιλαροπόλεμο; Ε, ένα τέτοιο πράμα.
Όσο για το πού είναι, θα σου το πω κουλτουριάρικα: όλοι κρύβουμε έναν δεσμοφύλακα εντός μας!

5) Πού συναντάς μια εντελώς δική σου άβυσσο;
Στην Ανάβυσσο.

6) Περιφρονείς κάτι;
Την επιτυχία των άλλων. Γι’ αυτό, μόλις δω έναν πετυχημένο, κάνω τελετή βουντού, για να μάθει να φέρεται!

7) Θα ερωτευόσουν για πάντα;
Είμαι πάντα ανοιχτός σε τέτοιου είδους ανήθικες προτάσεις!!

8) Γιατί πουλιούνται τα «έργα τέχνης»;
Γιατί, αν δεν πωλούνταν, πώς θα έδειχνε ο κάθε νεόπλουτος στους άλλους νεόπλουτους ότι στους Κάτω Γαργαλιάνους μεγάλωσε με κουλτούρα και τραχανά;

9) Μήπως να αφαιρεθούν τα εισαγωγικά στην παραπάνω ερώτηση;
Δικιά σου είναι η ερώτηση, ό,τι θες την κάνεις. Φωτιά της βάζεις και την καις.

10) Do you remember revolution?
Αχ, αξέχαστες εποχές! Εγώ κι η Μαντώ Μαυρογένους σε πανσιόν με ημιδιατροφή στη Μολδοβλαχία, να μας κυνηγάει ο Υψηλάντης... ή με τη Λασκαρίνα στο αμπάρι της κορβέτας της, να μας ψάχνει ο Μπούμπουλης σε όλες τις Σπέτσες με το καριοφίλι στο χέρι... Τι μου θύμισες τώρα...

11) Θα ανέβαινες σ' ένα βουνό, αν το επέβαλε το ωροσκόπιο σου;
Για το ωροσκόπιο δε νομίζω, αλλά έτσι κι αλλιώς, λόγω Καραμανλή, έχω πάρει τα βουνά εθελοντικά!

12) Θα σκότωνες τον παππού σου, αν το τζάμι δεν έσπαγε απ΄τον πάγο;
Ξέρεις τώρα τι μου θυμίζει αυτή η ερώτηση; Που δεν έχεις λόγο να σκοτώσεις τον παππού, αλλά που έτσι κι αλλιώς θα τον σκοτώσεις; Τις ταινίες του Γκουσγκούνη: «Γυναίκα, έπλυνες τα πιάτα;». «Ναι, πασά μου». Ο Γκουσγκούνης δαγκώνεται. «Τι φαϊ έχει;». «Μοσχαράκι κοκκινιστό». «Ε, τότε θα σε γ....ω!»

13) Θα μπορούσες να κλείσεις τα μάτια σου, αν η ζωή σού έστηνε καρτέρι;
Από τότε που είδα την ομώνυμη σειρά με τον Παπακαλιάτη, κλείνω τα μάτια μου όταν μου στήνει καρτέρι η ελληνική τηλεόραση. Ειδικότερα, όταν μου στήνει καρτέρι ο Πρετεντέρης στο δελτίο του Mega. Καρτέρι μέσα στο σπίτι μου! Δεν υπάρχει Κράτος...

14) Θα κυλούσε η πέτρα του θανάτου το πρωί, εάν δεν κινδυνεύατε να τιμωρηθείτε από τον νόμο;
Τέτοιες ερωτήσεις πια, ούτε η Βίκυ Φλέσσα δεν κάνει!

15) ............
Ναι, ούτε η Βίκυ Φλέσσα...

16) Θα εξετάζατε το ενδεχόμενο να διανύσετε μετά τα μεσάνυχτα απ' την αρχή μέχρι το τέλος την οδό Αχαρνών, αν γνωρίζατε ότι ποτέ δεν θα σας συλλάβουν;
Αχαρνών; Χάθηκε μια Βασιλίσσης Σοφίας, μια Πανεπιστημίου, μια Πατησίων έστω; Τρε μπανάλ! Αν με υποχρέωναν να διανύσω την Αχαρνών, θα παραδινόμουν από μόνος μου!

17) Θα σκότωνες τον Μπους, αν σου χάριζαν 10 λαχταριστά εκλέρ;
Συγγνώμη, 10 εκλέρ δίνουν μόνο αμοιβή για αυτόν τον κρετίνο; Καλά, για μαλάκες ψάχνουν;

18) Θα μου έδειχνες τα σαπισμένα σου δόντια, αν έβλεπες μέσα τους τα αστέρια;
Δεν έχω σάπια δόντια. Ποιος είμαι, ο Γεωργίου;

19) Θα έπεφτες στο πηγάδι αν ήσουν θλιμμένος;
Αν σε ακούσει ο Αλ Γκορ ότι προτρέπεις κόσμο να μολύνει τα υπόγεια ύδατα αυτοκτονώντας μέσα στα πηγάδια, θα βάλει την «Καθημερινή» να σε κυνηγάει...

Μετά την απεργία

2008-03-21T14:01:00.011+02:00

"Κι αν φτωχική τη βρεις, η Ιθάκη δε σε γέλασε.

Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα

ήδη θα το κατάλαβες οι Ιθάκες τι σημαίνουν"...

Κ.Π.Καβάφης, "Ιθάκη"

Παγκόσμια Ημέρα της Ποίησης σήμερα, κι είπα να αφιερώσω μια ανάρτηση στο συνδικαλιστικό κίνημα και στις απεργίες που, όπως φαίνεται, λήξανε άδοξα.

Η Χάλη - Γκάλη Πετραλιά κατάφερε τελικά να περάσει τον νόμο για το ασφαλιστικό, με 151 ψήφους υπέρ (αλήθεια, ο Κουκοδήμος πού ήτανε;), 13 κατά (ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.), ενώ αποχώρησαν ΠΑ.ΣΟ.Κ., Κ.Κ.Ε. και ΛΑ.Ο.Σ. Και καλά ο ΛΑ.Ο.Σ., είναι το δεκανίκι της δεξιάς και είπε να αποχωρήσει, ώστε ούτε την κυβέρνηση να δυσαρεστήσει, ούτε τους ψηφοφόρους του να απογοητεύσει. Τα άλλα δύο κόμματα γιατί απόχώρησαν και δεν ψήφισαν "κατά";...

Φέρνω στο μυαλό μου τον άνθρωπο που πίστευε πολύ στην απεργία που έκανε και στον αγώνα για να διατηρήσει τα υπεσχημένα, πώς θα είναι η ψυχολογία του μετά από τόσες απεργίες. Με την αίσθηση της ματαιότητας, ότι όλα αυτά γίναν τελικά "για ένα πουκάμισο αδειανό" (Σεφέρης). Ή, για να το παραφράσω και να τρίξουν τα κόκκαλα του νομπελίστα, όλα γίνανε "για μια ρόμπα ξεκούμπωτη". Της Φάνης; Του Καραμανλή; Όλων των κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης; Μήπως όλων των μεταπολεμικών κυβερνήσεων;...

Κι εσείς που διαβάζετε ετούτες τις γραμμές, αναλογιστείτε: κατάλαβε κανείς, επί της ουσίας, τι διεκδικούσαν οι εργαζόμενοι; (Φαντάζομαι, καλά - καλά ούτε οι ίδιοι δεν κατάλαβαν). Κατάλαβε κανείς τι παιχνίδι χειραγώγησης παιζόταν τόσες μέρες με τη συναίνεση των δημοσιογράφων (που απορώ μάλιστα γιατί απεργήσανε, αφού ο Καραμανλής διευθέτησε το θέμα μαζί τους φιλικά και με κατανόηση...). Και, τελικά, κατάλαβε κανείς ποιο ήταν το μείζον; Γιατί, τόσες μέρες, μια κοινωνία έπαθε ομαδική παράκρουση ασχολούμενη με το έλασσον: πόσες ώρες θα μείνει κομμένο το ρεύμα, πόσο καλός άνθρωπος είναι ο Κακλαμάνης που μεσολάβησε για να κατοχυρωθούν οι υπάλληλοι της καθαριότητας στα βαρέα και ανθυγιεινά, πόσες ασθένειες του 19ου αιώνα μάς απειλούν εξαιτίας των σκουπιδιών...

Το πρωί που ξύπνησα, άνοιξα ο αφελής την τηλεόραση. Είπα βλέπετε να ενημερωθώ. Όσο να 'ναι, μετά από τρεις μέρες απεργίας και έλλειψης ενημέρωσης, θα μάθαινα τα νέα για τις απεργίες και γενικοτερα. Μετά από λίγο κατέληξα να αυτο-φασκελώνομαι. Μια εικόνα μόνο θα σας δώσω: ΑΝΤ1, Γιώργος Παπαδάκης, "Καλημέρα Ελλάδα". Όπου στο πάνελ είναι, μεταξύ άλλων, ένας παπάς μαύρος κι άραχνος και ο γνωστός παπα-Τσάκαλος. Κι από κάτω, με μεγάλα πηχιαία γράμματα, η "είδηση":

"ΜΟΙΧΕΙΑ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΓΑΜΟΣ"

(ξέρετε, εκείνος που καθιερώθηκε το 1982 επί Ανδρέα...)

Κοινώς, μετά από τρεις μέρες που ο κόσμος δεν είχε ενημέρωση, αυτή ακριβώς ήταν η είδηση που του έλειψε να ακούσει: τι γνώμη έχει ο παπα-Τσάκαλος για το σύμφωνο ελεύθερης συμβίωσης! "Εδώ ο κόσμος καίγεται και το τραϊ χτενίζεται", που που θα 'λεγε κι η γιαγιά μου. Αυτά, για να δείτε ποιες είναι οι προτεραιότητες που βάζουν στα θέματά τους οι "λειτουργοί" της ενημέρωσης...

Από την άλλη, βέβαια, παρακαλάω να απεργεί πιο συχνά η ΕΣΗΕΑ. Χριστούλη μου, τι καλά που είναι να μη βλέπω τον Πρετεντέρη τρεις μέρες τώρα! Ησύχασαν τ’ αυτιά μου…

Τα δικά σας;;;

Σαμαράς, ή Πώς να σπάσετε τη σιωπή σας

2008-03-21T13:29:00.002+02:00

Την προηγούμενη εβδομάδα συγκλονίστηκα. Όχι, δεν είχα πυρετό, είμαι καλά και το αυτό επιθυμώ δι’ υμάς. Έγινε κάτι που χρόνια με λαχτάρα το περίμενα, κάτι που χρόνια στοίχειωνε τη σκέψη μου και που μόνο σαν απόκρυφη ελπίδα υπήρχε στο μυαλό μου. Να όμως που ήρθε η πιο μεγάλη ώρα, και το σύμπαν άστραψε, ο ουρανός σκίστηκε στα δυο, και απλά συνέβη:

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΜΑΡΑΣ ΕΣΠΑΣΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ!
Θύματα ή ζημιές δεν αναφέρθηκαν…

Πάντα με συγκινούσαν τα απλά, ταπεινά παιδιά του Harvard με τα ολοστρόγγυλα γυαλιά, που έχουν προχωρημένες απόψεις κι είναι πάντα μπροστά από την εποχή τους, αλλά είναι η εποχή τόσο μικρή για να τους καταλάβει, κι είναι οι Μητσοτάκηδες τόσο ισχυροί και τους παλεύουν. Κι ούτε τα «Μυστικά του βάλτου» που έγραψε η γιαγιά σου δεν είναι ικανά να σε ξεβαλτώσουν.

Το είδα το παιδί να μιλάει στους «Νέους Φακέλους» στον Παπαχελά. Μου είπαν ότι έπαιξε και μια συνέντευξη στη ΝΕΤ και στον Μανώλη Κοττάκη, αλλά ΤΟΣΗ άμεμπτη δημοσιογραφία δεν μπόρεσα να την αντέξω και δεν το είδα. Ο Σαμαράς είναι ο γκουρού της εξωτερικής μας πολιτικής (και η Ντόρα Μητσοτάκη η γκουρούνα, τηρουμένων των αναλογιών). Είναι από την Καλαμάτα και αυτό τον κάνει να ξέρει από καλό λάδι κι από ελιά θρούμπα, είναι όμως αμφίβολο κατά πόσο τον κάνει να ξέρει και από Μακεδονικό Χαλβά. Άτιμο γλυκό ο Μακεδονικός Χαλβάς, σου λέει. Ανεβάζει και κατεβάζει υπουργούς εξωτερικών τα τελευταία 15 χρόνια! Έτσι κατέβασε και τον Αντώνη.

Ο οποίος Αντώνης είπε στον Παπαχελά ότι αυτός όλα καλά τα έκανε, ο Μητσοτάκης όμως, που ήταν τότε πρωθυπουργός, δεν ήξερε πού παν τα τέσσερα (σε αντίθεση με τον Μάκη…). Και γέλαγε όλη η Ευρώπη με τον Μητσοτάκη – λέει ο Σαμαράς –, γιατί και ερασιτέχνης ήταν, και σταθερές απόψεις δεν είχε (ο Δρακουμέλ). Κι ενώ είχανε συμφωνήσει στην Αθήνα τι θα έλεγε ο Σαμαράς στον Πινέιρο και στον Ντε Μικέλις, τότε στην τούρλα του Σαββάτου με τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, τελευταία στιγμή τον έπαιρνε στο τηλέφωνο ο Ψηλός και του ’λεγε «Μάζεψ’ τα και γύρνα πίσω». Ε, μια και δυο, τα πήρε στο κρανίο ο Αντώνης και «υπέβαλε την παραίτησή του», κι ύστερα έκανε και κόμμα κι έριξε τον Μητσοτάκη και μπήκε και στη Βουλή, κι έριξε ο Μητσοτάκης σ’ αυτόν κατάρες που καλύπτουν 14 γενιές Σαμαράδων (τόσο πολύ πιάνει η κατάρα του, εξ ου και το προσωνύμιο "Γκαντέμης"!)

Βέβαια, υπήρχε στην εκπομπή κι η άποψη του Μητσοτάκη, ο οποίος, με τη σεμνότητα και ταπεινότητα που τον χαρακτηρίζει ως πολιτικό και ως άνθρωπο, είπε για τον Σαμαρά πως ήταν «ένα άμαθο παιδάκι», που «τραύλιζε στα Συμβούλια Υπουργών» κι ότι ήταν ένα άβουλο πιόνι μέσα στην κυβέρνησή του, και γενικά μίλησε με τόσο κολακευτικά λόγια για τον πρώην υπουργό του, που είναι να απορεί κανείς, αφού ο Σαμαράς ήταν τόσο καταφανώς χάλια, γιατί τον έκανε υπουργό του. Και κυρίως, γιατί τον κράταγε τόσον καιρό. Είπε κι άλλα, βέβαια, και γι’ άλλα γαλάζια παλληκάρια. Ότι ο Έβερτ κι οι τότε βαρόνοι ήταν «αμελητέα ποσότης» μέσα στο κόμμα, κι ότι ο παππούς ο Καραμανλής έκανε πίσω σε όσα συμφωνήσανε για τη Μακεδονία, κι αυτός ήταν τόσο πονόψυχος, που είπε να μην τον πικράνει και δεν του χάλασε χατίρι, παρ’ όλο που είχε 151 βουλευτές κι οι μισοί απειλούσαν να του κάνουν την κυβέρνηση Κούγκι και να περάσει ο Μητσοτάκης στην Ιστορία ως «ο καλόγερος Σαμουήλ της Ρηγίλλης». Το κορυφαίο, βέβαια, το άφησε για το τέλος: όταν ρωτήθηκε αν θεωρεί πως έκανε λάθη στον χειρισμό του «Μακεδονικού», είπε πως «δεν πιστεύει πως θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο»…

Γενικά, ο Μητσοτάκης υπήρξε ένας «ηγέτης» που τα λόγια του βγήκαν προφητικά, όπως τότε που είπε ότι «σε δέκα χρόνια κανείς δε θα το θυμάται», και μετά από δεκαπέντε βγαίνει ο Ζουράρις στα συλλαλητήρια και απευθύνεται σε «αυτοπάρακτους» Μακεδόνες, και κάτι άλλο που δεν το συγκράτησα, γιατί τελευταία τα ελληνικά μου είναι πολύ χάλια.

Αυτό βέβαια που δεν έχω καταλάβει για τον Σαμαρά είναι ποιος του ’κλεινε το στόμα τόσα χρόνια. Ο Μητσοτάκης; Η Ντόρα; Ο εκσυγχρονισμός; Δεν υπήρξε αρχηγός κοινοβουλευτικού κόμματος; Ποιος τον εμπόδιζε να μιλήσει τότε; Και τώρα που μίλησε, τι είπε; Ότι δε φταίει αυτός; Ότι τον ’φάγαν τα κυκλώματα;;

Η όλη ιστορία πίσω από αυτή τη συνέντευξη μου θυμίζει καλτάκες που μαλλιοτραβιούνται για την μπουγάδα. Όπως εκείνες με τη διαφήμιση της Κλινέξ που τραβάνε το σεντόνι: «Άσ’ το κάτω, δικό μου είναι!», λέει η μία. «Όχι, δικό μου είναι!», λέει η άλλη. Κι όταν τελικά σκίζεται το σεντόνι, γυρνάει και λέει η ευτραφής: «Τελικά, δικό σου είναι!» Ποιος είναι στον ρόλο της ευτραφούς, διαλέγετε και παίρνετε.

Το ηθικό δίδαγμα που για άλλη μια φορά βγαίνει από αυτήν την ιστορία είναι ότι οι νίκες έχουν πολλούς πατεράδες. Η ήττα, κανέναν. Σαν παιδί πατρός αγνώστου που σέρνεται στους δρόμους και ζητά την αγάπη του πατρός, αλλά εις μάτην την ψάχνει. Σαν τον Βασιλάκη Καΐλα στις παλιές ελληνικές ταινίες, μια κατάσταση. Κι αυτά, για να καταλάβουμε όλοι πώς ασκείται η «υπερήφανη» εξωτερική πολιτική…

Υ.Γ.: Με τόσες φορές που μελέτησα τον Μητσοτάκη, μήπως να πω του Jeronymo να μου ρίξει κάνα ευχέλαιο, μη με πιάσει το κακό το μάτι;

Ρέκβιεμ για ένα «Θέμα»

2008-03-21T13:11:00.009+02:00

"Αντί του ποσού των 12,7 εκατομμυρίων ευρώ μεταβιβάζεται το 70% της εφημερίδας "Πρώτο Θέμα" στην "Πήγασος Εκδοτική ΑΕ" της οικογένειας Μπόμπολα. Σύμφωνα με την ανακοίνωση της εταιρίας, ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος πούλησε το σύνολο των μετοχών του, δηλαδή το 40% του μετοχικού κεφαλαίου, αντί 7,3 εκατομμυρίων ευρώ.

Στην ανακοίνωση αναφέρεται επίσης ότι οι άλλοι δυο μέτοχοι, Θέμος Αναστασιάδης και Τάσος Καραμήτσος, έχουν υπογράψει προσύμφωνο για την μεταβίβαση του 30% των μετοχών τους στην οικογένεια Μπόμπολα, αντί συνολικού ποσού 5,4 εκατομμυρίων ευρώ".

skai.gr, 14-03-2008

http://www.skai.gr/master_story.php?id=76074

Τελικά αποδείχτηκε ότι ο Μάκης όντως ξέρει πού παν τα τέσσερα. Τα τέσσερα πάνε στα εφτά. Εφτά εκατομμύρια ευρώ, για την ακρίβεια. Κι άλλες τριακόσιες χιλιάδες για μπουρμπουάρ. Αυτό ήταν το τίμημα που έλαβε για να πουλήσει το μερίδιο (40%) που κατείχε στο «Πρώτο Θέμα». Για όλα υπάρχει μια τιμή, αλλά δεν είναι αυτό που προκαλεί εντύπωση.

Το «Θέμα» ξεκίνησε ως «η γροθιά της ανεξάρτητης δημοσιογραφίας στο εκδοτικό κατεστημένο». Και μόνο από τον γδούπο αυτών των λέξεων, τότε, θα ’πρεπε κανείς να υποψιαστεί τη συνέχεια. Αν και οποιαδήποτε πρόβλεψη ωχριά μπροστά στα τερτίπια της ζωής, όπως αποδείχτηκε στη συνέχεια. Και πόσο μάλλον, όταν η εφημερίδα αυτή γεννήθηκε σε μια μπανιέρα, αλλά αντί για «άσπρη ξέξασπρη», από την πρώτη στιγμή πήρε ένα χρώμα υποκίτρινο, σχεδόν τσιρλί. Και πιο μετά, μαύρο. Σαν τα χρήματα που – φαίνεται ότι – διακινούνταν από σύνορο σε σύνορο.

Έτσι είναι ο ελληνικός κόσμος των media, κι ένας άνθρωπος με πείρα σε ζούγκλες όφειλε να το γνωρίζει. Αλλά ο Ταρζάν της ελληνικής δημοσιογραφίας, ο «Δημοσιογράφος», όπως αρέσκεται να αυτοαποκαλείται, διαπίστωσε ότι έπεσε θύμα των «ευγενικών του προθέσεων και της δημοκρατικότητας» με τις οποίες διαπότισε την εφημερίδα του, κι είδε την… επανάστασή του να προδίδεται από τους ίδιους του τους δημοσιογράφους. Μια μέρα, οι ταπεινοί κολίγοι βγάλανε φιρμάνι να διώξουνε τον Μάκη από το τσιφλίκι του, κι αυτός το πούλησε σε άλλον μεγαλοτσιφλικά, απογοητευμένος από τη συμπεριφορά αυτών που ευεργέτησε…

Κι έτσι δικαιώνεται once again εκείνο το ρητό που λέει «Ουδείς ασφαλέστερος εχθρός του ευεργετηθέντος»…

Τώρα λοιπόν που η «Επανάσταση» έφαγε τα παιδιά της, μένει να ρυθμιστούν ένα – δυο πρακτικά ζητήματα:

1ον: Τώρα που έφυγε το «Μα» από το «Θέμα», μήπως θα πρέπει η εφημερίδα να μετονομαστεί σε «ΘΕΜΠΟ» (απ’ το «Μπόμπολας»); Ή «ΜΠΟΜΠ ο μάστορας» (επειδή ο «ΜΠΟ» έχει κι έναν Άκτωρα να θρέψει);

2ον: Μήπως θα δούμε και σε διαφήμιση τον Μπόμπολα να του φοράει ο Μάκης το μπουρνούζι καθώς θα βγαίνει απ’ την μπανιέρα, για να σηματοδοτήσει τη νέα εποχή στην εφημερίδα;

3ον: Δηλαδή, αν κατάλαβα, το «ΘΕΜΑ» εντάσσεται στον όμιλο που ελέγχει κατά 25% (λίγο πάνω, λίγο κάτω) το MEGA; Δηλαδή το διαβόητο DVD περνά στα χέρια του ομίλου; Ο Πρετεντέρης το ’μαθε;…

4ον: Κι ο Μάκης; Πού θα ασκεί τώρα πια «Δημοσιογραφία»; Στο Alter; Στο MEGA; Μήπως θα μας τον πάρει το BBC; Και τι θα γενούμε εμείς χωρίς τον Μάκη;;;

Αλλά τι λέω κι εγώ; Ο Μάκης θα αποτραβηχτεί προσωρινά στο «ταπεινό προάστιο» της Εκάλης και θα ξεσκατίζει τους άπορους γονείς των πεθερικών του. Και, κάποια στιγμή, θα επανακάμψει δριμύτερος. Και ξανά προς τη δόξα τραβά!

Ας είναι ελαφριά η επιταγή που τον σκεπάζει!

Athens Trophy 2008

2008-03-20T17:18:00.004+02:00

Σε πολλά πράγματα η χώρα μας βρίσκεται πολύ πίσω από τις άλλες (ευρωπαϊκές) χώρες. Σιγά το νέο, θα μου πείτε, και θα ’χετε δίκιο. Υπάρχει φυσικά και η κλασική λύση, πως για ό,τι δεν έχουμε, δίνουμε λεφτά και το παίρνουμε (θυμίζει λίγο Ρικάρντο, λίγο συγκριτικό πλεονέκτημα, λίγο Διεθνές Εμπόριο, άσ’ το, χέσ’ το). Αλλά στη χώρα αυτή ούτε λεφτά – μας λένε ότι – έχουμε, αλλιώς θα ‘ χαμε λύσει το ασφαλιστικό και καμμιά πενηνταριά ακόμα προβλήματα, έτσι για την πλάκα μας.

Αυτές τις μέρες που απεργεί το σύμπαν (φαντάζεστε η φράση να ’ταν κυριολεκτική, λ.χ. να σταματούσε το σύμπαν να διαστέλλεται για να μην το βάλει η Χάλη – Γκάλη Πετραλιά στο ΙΚΑ;) καθόμουν και σκεφτόμουν πώς θα μπορούσαμε να εκμεταλλευτούμε αυτές τις δυσλειτουργίες των απεργιών και να τις μετατρέψουμε σε συγκριτικό πλεονέκτημα (μη μου πείτε, σας εντυπωσίασα!). Φερ’ ειπείν, στην Ελλάδα δεν έχουμε πίστα Φόρμουλα 1 κι έτσι αναγκάζεται ο Κοντομηνάς να σκάσει 4 εκατομμύρια ευρώπουλα για να αγοράσει τα δικαιώματα προβολής από τον Alpha. Δεν έχουμε ούτε ένα ράλι τύπου Paris – Daqar, παρά μόνο ένα Ράλι Ακρόπολις, που κάνει μια διαδρομή ίσαμε δυο τσιγάρα δρόμος (γιατί πόση είναι η απόσταση από Αθήνα μέχρι Θήβα, με τους νέους, υπερσύγχρονους αυτοκινητοδρόμους της χώρας μας;;) και δεν περνάει καν από έρημο. Ούτε καν ένα Camel Trophy δεν είμαστε άξιοι να διοργανώσουμε, κι όπως καταλαβαίνετε χάνουμε εκατομμύρια από τηλεοπτικά δικαιώματα που θα εισπράτταμε και θα βουλώναμε και καμμιά τρύπα με δαύτα. Ένας άνθρωπος σκέφτηκε κάποια στιγμή πρωτοποριακά επί του θέματος, κι αυτόν πήγαμε να τον σταυρώσουμε: θυμάστε τον Χρήστο Παπουτσή ως υποψήφιο δήμαρχο Αθηναίων απέναντι στην Ντόρα το 2002, που είχε προτείνει να κάνουμε το πρώην αεροδρόμιο του Ελληνικού πίστα για Φόρμουλα 1 και τον είχαν πάρει όλοι στο ψιλό; Μη βρεθεί ένας άνθρωπος πρωτοπόρος, αμέσως να τον σταυρώσουμε! Σαν την Έφη Σαρρή, ένα πράμα...

Σκέφτηκα πολύ, ιδέα όμως δε μου ’ρχόταν. Μέχρι την προηγούμενη Πέμπτη. Εκείνη τη μέρα ήρθε μια ιδέα και προσγειώθηκε στο κεφάλι μου, όπως το περιστέρι στο κεφάλι του Καρατζαφέρη.

Εκείνη την Πέμπτη, λοιπόν, είχανε στάση εργασίας το Μετρό κι ο Ηλεκτρικός. Εκείνη ειδικά τη μέρα που έπρεπε από την Κηφισιά που ήμουνα να βρεθώ κατά τις 5 στον Πειραιά, όπου είχα ραντεβού, και δεν προλάβαινα να περιμένω μέχρι τη λήξη της στάσης στις 4:30. Απελπισμένος όπως ήμουνα, η μόνη μου εναλλακτική ήταν να πάρω λεωφορείο και να κατέβω με αυτό την Κηφισίας, ντάλα καταμεσήμερο.

Στην προηγούμενη πρόταση υπάρχουν δύο μοιραία λάθη, που κι ο τελευταίος ακόμα Αθηναίος που δεν ξέρει πού πέφτουν οι Κουκουβάουνες θα απέφευγε να κάνει: (α) Κατεβαίνω την Κηφισίας. (β) Ντάλα καταμεσήμερο...

Ώρα 2:30 επιβιβάζομαι στο 550: «Κηφισιά – Παλαιό Φάληρο» μία στάση μετά την αφετηρία. Η εικόνα του δρόμου με προϊδέαζε μόνο αμυδρά για το τι θα ακολουθούσε. Το λεωφορείο ήταν ήδη γεμάτο κόσμο, τόσο που στο σαρδελοκούτι οι σαρδέλες σίγουρα αισθάνονται πιο άνετα. Το μέτωπό μου στάλαζε ιδρώτα. Μια χοντρή από κάτω μου έκανε αέρα με τη βεντάλια μες στα μούτρα μου και έφερνε στη μύτη μου όλες τις μυρωδιές του διπλανού της, που βρωμούσε 3 Amstel και 2 φέτες παστουρμά. Ένα χέρι πασπάτευε διαρκώς τον πισινό μου (όχι τον κύριο που ήταν πίσω από μένα, τον δικό μου πισινό!), αλλά δεν μπορούσα να το εντοπίσω. Το χειρότερο ήταν όταν στις στάσεις έπρεπε να αποβιβαστεί κόσμος. Να σου ’ρχεται τώρα η φακλάνα με τις σακούλες από τον "Βάρσο" και τη μούρη πασαλειμμένη πραλίνα σοκολάτα και να σου σκάει τα τσουρέκια μέσα στα μούτρα, και να σου λέει κι από πάνω «για όνομα του Θεού, πόσο χώρο πιάνετε επιτέλους; Ντιπ αναισθησία, ΚΟΥΝΗΘΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΟΥΜΕ!» Πιο δίπλα, μια γριά που βρωμά η ανάσα της σκορδίλα (της είπαν ότι ρίχνει την πίεση, αλλά δεν της ανέφεραν τίποτα για το πόσους ρίχνει αναίσθητους από τις αναθυμιάσεις) έχει θυμηθεί τη Μικρασιατική Καταστροφή (είδες συνειρμούς η πήχτρα;) και μου αφηγείται σε όλο τον δρόμο πώς με μια μαούνα έκανε το δρομολόγιο Τσεσμές – Μυτιλήνη. Στοιχηματίζω πιο γρήγορα και πιο άνετα από το Κολιάτσου – Παγκράτι...

Έχει περάσει μία ώρα κι είμαστε ακόμα στο «Υγεία». Η σπονδυλική μου στήλη έχει γίνει σίγμα τελικό για να προσαρμοστεί στους σωματότυπους των γύρω μου. Τρία τέταρτα αργότερα φτάνουμε Πανόρμου. «Νυν υπέρ πάντων ο αγών», βέλαξε ο Άδωνις Γεωργιάδης μέσα μου, και πάτησα το κουμπί να κατέβω. Τελικά, λόγω κόσμου, κατάφερα να κατέβω δυο στάσεις παρακάτω και γύρισα Πανόρμου με τα πόδια...

Στο μεταξύ, η ώρα είχε πάει πέντε και είκοσι και το μετρό ήταν ξανά σε λειτουργία. Μπαίνω στο δεύτερο μετρό που πέρασε (γιατί το πρώτο ήταν πήχτρα) και κατεβαίνω Κεραμεικό (στο Μοναστηράκι ήθελα, αλλά πριν προλάβω να βγω απ’ το βαγόνι, κλείσανε οι πόρτες και βρέθηκα στο Γκάζι). Βγαίνω, πάω την απέναντι αποβάθρα, γυρίζω Μοναστηράκι, ανεβαίνω δύο κυλιόμενες, μπαίνω στον ηλεκτρικό, και κάποια στιγμή φτάνω στον Πειραιά.

Η ώρα ήταν έξι και μισή. Τρέχοντας, έφτασα στην Πλατεία Κοραή, όπου ήταν το ραντεβού μου. Ένας γέρος που ρέμβαζε σε ένα παγκάκι κοίταζε μια εμένα, μια ένα χαρτί στο χέρι του. Μια εμένα, μια το χαρτί. Το χαρτί αποδείχτηκε φωτογραφία, και στη φωτογραφία ήμουνα εγώ, κι έρχεται ο γέρος με μια ανθοδέσμη προς το μέρος μου και μου λέει «Είσαι ο τάδε;», λέω «Είμαι ο τάδε», και μου λέει ο γέρος «Μου είπε η τάδε, αν σε δω, να σου δώσω με τρόπο αυτό το μπουκέτο», κι εγώ τον ρώτησα «Πού ’ν’ το το μπουκέτο;», κι αυτός μου είπε «Να το το μπουκέτο!» και μου ’ριξε ένα αριστερό κροσέ στο δεξί μου μάγουλο και μέτραγα αστερίες και Μπομπ σφουγγαράκηδες.

Για να επανέλθω λοιπόν σ’ αυτό που έλεγα, έχω να προτείνω την καθιέρωση του Athens Trophy, ενός ράλι πεζών που θα διοργανώνεται στην Αθήνα κάθε χρόνο υπό την αιγίδα του ΟΑΣΑ. Θα κάνουμε μια μέρα απεργίας ειδικά για τον σκοπό αυτό, και θα καλούμε πεζούς απ’ όλες τις χώρες του κόσμου για να συμμετέχουν. Το concept, απλό: ο παίκτης καλείται με τη χρήση λεωφορείων, σκέητ, ποδηλάτου, πατινιών, παγοπέδιλων κι αραμπά να διανύει μια συγκεκριμένη απόσταση (που κάθε χρόνο θα ’ναι διαφορετική) σε συγκεκριμένο χρόνο. Ο νικητής θα παίρνει δώρο μια ολοκληρωμένη περιποίηση spa σε ινστιτούτο της επιλογής του, μισό κιλό Συριανά λουκούμια, ένα σιντί από μαύρο με το “My secret combination” της Καλομοίρας, και δυο διανυκτερεύσεις, με ημιδιατροφή, στο “Dromokaiteion – 5 Star Suites”, για να βλέπει τα χειρότερα και να παρηγοριέται. Εννοείται ότι τα τηλεοπτικά δικαιώματα θα τα έχει η ΕΡΤ, και φυσικά το σόου θα πουλήσει σαν τρελό. Τι παραπάνω, δηλαδή, έχει το “Survivor”;

Το motto του παιχνιδιού θα είναι «Η Αθήνα είναι τρέλα, άμα στάξεις τη φανέλα».

Ολέ!

Μην πυροβολείτε τη Βίκυ!

2008-03-20T14:42:00.002+02:00

Αλέξανδρος Τομπάζης. Ντίνος Διαμαντόπουλος (Θεός σ’ χωρέσ’ τον!). Ευγένιος Τριβιζάς. Άλκηστις Πρωτοψάλτη. Γιώργος Μπαμπινιώτης. Γεράσιμος Αρσένης. Κυριάκος Μητσοτάκης. Νότης Χριστοδούλου. Ντίνα Κώνστα. Γιάννης Ξανθούλης. Δόμνα Σαμίου. Λούκα Κατσέλη. Περικλής Κοροβέσης. Λουκία (σχεδιάστρια μόδας). Γεράσιμος Αρσένης (ξανά!). Γιώργος Γραμματικάκης.

Τι κοινό μπορεί να έχουν όλα αυτά τα (ετερόκλιτα, κατά τ’ άλλα) άτομα; Προσπερνώ εξυπνάδες του τύπου «κάνανε μαζί φαντάροι» ή «οι μανάδες τους πλένανε στην ίδια σκάφη». Θα μπορούσε κανείς, αν πάρει τα ονόματα ανά δύο, να κάνει παράξενους – εκ πρώτης όψεως – συνδυασμούς, π.χ. να πει κάποιος ότι ο Nότης Χριστοδούλου (βλέπε Fame Story) ήταν φοιτητής του Μπαμπινιώτη πριν τον αναλάβει η Τζούλη – “but you have to study” – Μασίνο. Ή ότι η Δόμνα Σαμίου τραγουδούσε «Ν’ ανάψω λύ – ν’ ανάψω λύχνο για να δω» κι έκανε τον Κούλη να γουρλώνει τις ματάρες του (προφανώς από έκπληξη, γιατί το Μητσοτακέικο σοκάρεται από τη vulgarite του πόπολου). Ή – το κορυφαίο – ότι η Λουκία επιμελείται τα ρούχα που φοράει ο Κοροβέσης!

Όχι, δυστυχώς κανένας τέτοιος συνδυασμός δεν ισχύει – όχι ότι δε θα μπορούσε, απλώς δεν έτυχε. Και για να μη σας ζαλίζω άλλο τον έρωτα, ας το πάρει το ποτάμι. Όλοι οι προαναφερόμενοι είχαν την τιμή να τους καλέσει η Βίκυ Φλέσσα στην εκπομπή της και να τους φτάσει «Στα Άκρα»...

Η Βίκυ Φλέσσα, για όσους μπορεί να μην ξέρουν, είναι η ιέρεια της ελληνικής μεταμεσονύχτιας δημοσιογραφίας (γιατί, αν δεν το ξέρετε, υπάρχει και τέτοια!). Κάθε Παρασκευή μετά τα μεσάνυχτα, από τη συχνότητα της ΝΕΤ, πιάνει το πόστο της χρόνια τώρα και ξεχνιέται με ερωτήσεις και απαντήσεις, σκέρτσο και νάζι, φτιασίδωμα και πουτανιά (με την καλή έννοια...), υπαρξιακές αναζητήσεις και μεταφυσικές απορίες, μέχρι να πάει η ώρα τέσσερις το χάραμα ή μέχρι ο καλεσμένος της αρχίσει να γλαρώνει. Κι επειδή μια φορά Βίκυ είναι σαν καθόλου Βίκυ, την απολαμβάνουμε σε χορταστικές επαναλήψεις τα Σαββατόβραδα, αμέσως μετά το «Στην Υγειά μας», για να συνέλθουμε από το ξέφρενο γλέντι που προηγήθηκε με τον Μάριο Φραγκούλη.

Η Βίκυ, που λέτε, είναι μεγάλη ιστορία. Τέλειωσε το Λύκειο το 1984, πράγμα που δεν ήξερα και που αποδεικνύει ότι η Βίκυ πρώτον δεν είναι και τόσο μπεμπέκα – όχι τουλάχιστον όσο εγώ περίμενα –, δεύτερον ότι είναι ακομπλεξάριστη και φιλαλήθης (μόνη της κάρφωσε την ηλικία της – προφανώς ήταν ο μόνος τρόπος για να ρίξει τον Μπαμπινιώτη), τρίτον ότι είναι 42 ετών. Μετά το Λύκειο έβγαλε τη Φιλοσοφική Αθηνών, δηλαδή είναι πολύ μορφωμένη (έως παραμορφωμένη, θα έλεγα) και που δείχνει βέβαια πόσο πολύ αδικήθηκε αυτή η κοπέλα στη ζωή της: άλλες κι άλλες ξεκίνησαν στην ΕΡΤ ως γραμματείς και κατέληξαν να κάνουνε σόου, κι η Βικούλα, με αυταπόδεικτα περισσότερα προσόντα, παρέμεινε μια απλή πλην τίμια δημοσιογράφος, πιστή στο λειτούργημά της.

Αν ψάξουμε να βρούμε αντιστοιχίες, μόνο η Μπήλιω Τσουκαλά θα μπορούσε να τη συναγωνιστεί επί ίσοις όροις. Δηλαδή, ό,τι είναι η Μπήλιω γα την απογευματινή ζώνη, είναι η Βίκυ για μετά τα μεσάνυχτα. Έχουν παρόμοιες αναζητήσεις, παρόμοιο σκέρτσο και παρόμοιο φυζίκ (εντάξει, η Μπήλιω είναι λίγο πιο σιτεμένη, αλλά μήπως κι η Βίκυ θα δείχνει πάντα νέα;) Άσε που, τώρα που το σκέφτομαι, αυτές οι δυο έχουνε κι άλλο κοινό: τον ίδιο εργοδότη. Αυτό αποδεικνύει πόσο πρωτοπόρα είναι η ΕΡΤ όταν έχει έμπνευση – και μην ξανακούσω γκρίνιες για τα τέλη στους λογαριασμούς της ΔΕΗ. Αν είναι για τον πολιτισμό, χαλάλι!

Η Βίκυ έχει την αθωότητα της μικρής Χάιντι που θέλει να ανακαλύψει τον κόσμο. Έβγαλε μια Φιλοσοφική, αλλά αν πέρναγε από το χέρι της θα έβγαζε καμμιά ντουζίνα σχολές ακόμη, για να κορέσει τη δίψα της για γνώση. Θα μπορούσε δηλαδή να γίνει μια πανεπιστήμων Λεονάρντα ντα Βίντσι του καιρού της, αλλά ας όψεται το εκπαιδευτικό σύστημα. Θέλει να γνωρίσει από κοντά σημαντικούς ανθρώπους των καιρών μας από όλους τους χώρους, τους οποίους προσεγγίζει με τον ίδιο πάνω – κάτω τρόπο, για να μην κατηγορηθεί ότι κάνει διακρίσεις στους καλεσμένους της. Άλλωστε, η Βίκυ είναι γνωστή για τα σοσιαλιστικά της αισθήματα, πράγμα που τη δυσκόλεψε όταν ανέλαβε η Νέα – μη χέσω – Διακυβέρνηση, αλλά όλα πήγαν καλά κι η Βίκυ μετακόμισε αργά. Βρήκε ζωή στα μαύρα τα μεσάνυχτα – κυριολεκτικά!

Και πώς να μην την έβρισκε; Με όπλο της τα γράμματα του αλφάβητου, που κραδαίνει απειλητικά μπροστά στους προσκεκλημένους της, μοιάζει με γαζέλα έτοιμη να ορμήσει στο ανυπεράσπιστο θύμα της. Κι είναι στ’ αλήθεια πολύ ερεθιστικό για τον τηλεθεατή να ξέρει ότι αυτό το κάνει για πάρτη του και μόνο για πάρτη του, γι’ αυτόν και μόνο αυτόν, έτσι που κάθε ερώτησή της είναι και μια μικρή ερωτική πράξη. Η Βίκυ ξέρει πώς να θέτει ερωτήσεις: στην αρχή ξεκινάει απαλά, με αθώες προκαταρκτικές ερωτήσεις. Στη συνέχεια προσθέτει ένταση, με ερωτήσεις που διατυπώνει με στυλ «για κοίτα με στα μάτια, λοιπόν, κι εξηγήσου» κι ανεβάζει την αδρεναλίνη στο κόκκινο. Ακολουθεί ένα ρεπορτάζ για να χαλαρώσουμε πριν την τελική έφοδο (πρέπει να κρατήσουμε και δυνάμεις). Μετά τις τελευταίες διαφημίσεις επιστρέφει έτοιμη να τα δώσει όλα: τινάζει το μαλλί προς τα πίσω. Κάνει ματιές στον καλεσμένο – και φλερτάρει τον καμεραμάν με την άκρη του ματιού της, γεμάτη υποσχέσεις. Σταυρώνει και ξεσταυρώνει τα πόδια της. Ανασηκώνει το ένα της φρύδι και γυρνάει απότομα στην κάμερα, για να κοιτάξει τον τηλεθεατή κατάματα. Σουφρώνει με τσαχπινιά τα χείλη της και μειδιά ειρωνικά. Και μετά, η κορύφωση: κρατά στα χέρια της το «Θήτα». Ο τηλεθεατής το ξέρει, αυτή όμως το καθυστερεί επίτηδες, για να τον ανάψει ολοκληρωτικά. Η μοιραία φράση βγαίνει αμείλικτη από το στόμα της. Η στιγμή του οργασμού έρχεται χωρίς επιστροφή:

«Θεός ή θάνατος;»

Η εκπομπή τελειώνει κι εσύ, εξαντλημένος μα τόσο χορτάτος, σέρνεις τα βήματά σου ως το κρεβάτι...

Προσωπικά δηλώνω φαν της Βίκυς. Αυτή είναι υπεύθυνη για κάμποσα βράδια Παρασκευής που έχω ξενυχτήσει στον καναπέ μου, κάτω από μια κουβέρτα, βλέποντας καλεσμένους που συνήθως δε δίνουν συνεντεύξεις. Γιατί, πείτε μου, ξέρετε πολλούς από τους θεωρούμενους «σοβαρούς» δημοσιογράφους να έχουν φέρει στην εκπομπή τους τόσο σημαντικά ονόματα; (Καλά, δεν είναι πάντα σημαντικά, κι αυτό το λέω για να μη μου προσάψετε ότι θεωρώ σοβαρά πρόσωπα τον Κούλη, τον Νότη Χριστοδούλου, τον Κώστα Χατζηδάκη κι άλλα φυντάνια που κουβαλάει κι αυτή κατά καιρούς. Άλλωστε, στην ΕΡΤ εργάζεται το κορίτσι, κι αν δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακωσει...)

Γι΄ αυτό, καλοί μου άνθρωποι, μην πυροβολείτε τη Βίκυ Φλέσσα. Ακόμα κι αν δεν υπήρχε η Βίκυ, θα έπρεπε να την εφεύρουμε...

Σε παίρνω και μιλάει, ή "Knock-knock on Heaven's door"

2008-03-14T14:20:00.007+02:00

Είπα να αρχίσω σιγά-σιγά να νεκρανασταίνω το δόλιο μου το blog, που σαν ψωρόσκυλο το περιφρονούσα τόσον καιρό, και σαν αρχή ας κάνω ένα μικρό και ανώδυνο σχολιάκι περί της κατρακύλας της ελληνικής δισκογραφίας.

Όπου δισκογραφία εστί το σύνολο της παραγόμενης ποσότητας ψηφιακών δίσκων μουσικής, ενίοτε και αναλογικών σε μορφή βινυλίου (νέα μόδα, που κάποιοι βάλθηκαν να τη νεκραναστήσουν, όπως εγώ το blog μου ένα πράμα...), και η οποία τελευταία πνέει τα λοίσθια, όμως μην της το πείτε και τη στενοχωρήσετε...

Και μας αμολάνε μούτζες πάνω στα εξώφυλλα των CD ή κάθε φορά που χαζεύουμε κανά βιντεοκλίπ στο MAD, ότι και καλά η πειρατεία είναι που σκοτώνει τη μουσική, και που οι πωλήσεις ελληνικών CD έχουν πέσει... (στο ένα πέμπτο; Στο ένα δέκατο;) σε σχέση με δέκα χρόνια πριν, με σύνθημά τους "Φονιάδες των CD, παλιο-Νιγηριανοί". Από το καλοκαίρι του 2006, το χρυσό απονέμεται πλέον με τη συμπλήρωση μόλις 15.000 πωλήσεων, ενώ το πλατινένιο απαιτεί 30.000 αντίτυπα, όταν μέχρι το 1990 απαιτούνταν 50.000 αντίτυπα για να χαρακτηριστεί ένα άλμπουμ χρυσό και 100.000 για να γίνει πλατινένιο! Τουτέστιν, 70% κάτω...

Είδες πετυχησά οι μαύροι; Αν τα καταφέρνουν τόσο καλά, αναρωτιέμαι γιατί δεν τους βάζουν διευθυντές στις δισκογραφικές τους;...

Δηλαδή η μπίζνα δεν πάει καλά, κι έτσι φτάσαμε να πλατινάρουμε δίσκους που πουλάνε μόλις 30.000 αντίτυπα. Σημειωτέον, το "πουλάνε" είναι λέξη κομβικής σημασίας. Το νουμεράκι αφορά τις παραγγελίες των σιντάδικων και άρα την ποσότητα των τεμαχίων στα ράφια. Έτσι, για να σας το κάνω πιο λιανά, το ότι η Πρωτοψάλτη πήρε πλατινένιο δίσκο για το τελευταίο της CD (ξέρετε... αυτό με τον Θωμά που πάει στη Χαβάη) δε σημαίνει ότι 30.000 CD αγοράστηκαν από τον κόσμο και βρίσκονται στις σιντοθήκες μας, αλλά ότι 30.000 CD βρίσκονται στα σιντάδικα προς πώληση. Μπορεί να αγοραστούν και σε δέκα χρόνια (γιατί τα αληθινά έργα τέχνης κερδίζουν συν τω χρόνω την αξία τους - λέμε τώρα!), αλλά η Πρωτοψάλτη παίρνει την πλατίνα προκαταβολικά. Να 'χει κι ο δήμαρχος Κακλαμάνης να ασχολείται με κάτι, γιατί πολλή αναδουλειά έπεσε στον Δήμο Αθηναίων τελευταία!

Για την Πρωτοψάλτη ειδικά, και το τελευταίο της πόνημα ιδιαίτερα, με λύπη μου τη βλέπω να κατρακυλάει από σημαντική ελληνίδα ερμηνεύτρια σε ιέρεια της βλαχοπόπ. Θα μου πείτε, να 'ναι καλά κι η Heaven, που ΤΟΣΑ έχει συνεισφέρει στον σύγχρονο μουσικό μας πολιτισμό, με μπροστάρη τον Φοίβο και μασκότ τη Δέσποινα. Βέβαια, το ζήτημα για μένα δεν είναι τι κάνει η κάθε εταιρεία, αλλά τι κάνει ο καλλιτέχνης. Κι αναρωτιέμαι: είναι δυνατόν μια τραγουδίστρια του βεληνεκούς της Πρωτοψάλτη να επηρεάζεται από τον κάθε άσχετο μάνατζερ της όποιας δισκογραφικής στην επιλογή των τραγουδιών της; Λογικά δε θα έπρεπε να ισχύει το αντίθετο, δηλαδή η Πρωτοψάλτη να επιβάλλεται της (όποιας) Heaven; Στην τελική, ακόμα κι αν το δούμε τελείως μαρκετινίστικα, δεν μπορώ να δεχτώ ότι το brand name Πρωτοψάλτη, που είναι παλιό και καθιερωμένο στην πιάτσα, γονατίζει μπροστά σ' αυτό της Heaven! Και τελικά, η Heaven ήθελε την Πρωτοψάλτη για να δανειστεί από το κύρος της, ή για να την κάνει καλομοιρέστερη της Καλομοίρας; (Τι ψάχνω κι εγώ, ε;)

Υ.Γ.1: Αναδημοσιεύω από την τελευταία "LIFO" της 13ης Μαρτίου 2008 (σελ. 42, Modern Tales - Νίκος Τσεπέτης): "Το "Θωμά, πάμε στη Χαβάη" είναι τόσο ξετσίπωτα αηδιαστικό, που και η Καλομοίρα ακόμα θα το σκεφτόταν πριν το τραγουδήσει"...

Υ.Γ. 2: Ο Κώστας Αρβανίτης στον "Δίεση", αφού έπαιξε τη "Χαβάη" και σχολιάζοντας τον στίχο "... αν τελικά θα πάμε στη Χαβάη/ πάρε λεφτά απ' το σπίτι", αναρωτήθηκε: "Μα πόσο πλούσιος είναι ο Θωμάς για να κρατάει τόσα λεφτά στο σπίτι;"

Το Δράμα της Β' Αθηνών

2007-09-23T00:50:00.000+03:00

Το κείμενο που ακολουθεί το έγραψα τον Φλεβάρη του 2004, λίγες μέρες πριν από τις προηγούμενες βουλευτικές εκλογές. Ο ήρωάς μου βαριέται τη ζωή του και θέλει να ζήσει καινούργιες συγκινήσεις... Νομίζω ότι εξακολουθεί να ειναι επίκαιρο - και φαντάζομαι ότι θα εξακολουθήσει να είναι στο μέλλον...

------

Υποψήφιος Βουλευτής

------

Χρήματα απέκτησα πολλά, και δόξα άλλη τόση.
Άλλα η ζωή σημαντικά δεν έχει να μου δώσει.
Και τώρα που καβάλησα τη μέση ηλικία
πρέπει να γίνω ενεργός, να σπάσει η ανία.
Σπίτι – δουλειά και τούμπαλιν, παιδιά, σκυλιά, βαριέμαι.
Πρέπει να βρω απασχόληση, να έχω να τραβιέμαι,
να λείπω βράδια, πρωινά, να μπω σε δεξιώσεις,
να νιώσω καταξίωση, να κάνω και δηλώσεις
να εκτιμούν τη γνώμη μου ασχέτως του τι λέω,
να με περνούν για κοσμικό, να κάνω τον σπουδαίο.
Γιατί μεγάλωσα πολύ και πρέπει να προσφέρω
– μα πριν να γίνω ραμολί και με φωνάζουν γέρο…

Εκάθησα και σκέφτηκα με αίσθημα ευθύνης
κάτι να έκανα καλό για χάρη της ειρήνης.
Αμέσως όμως σκέφτηκα, δεν είμαι ο Κόφι Ανάν.
Στα γόνατα έχω αρθρίτιδα, τα πόδια μου πονάν.
Μιλάω μόνο αγγλικά, και τούτα μετά βίας
όπως μιλούν οι κάτοικοι της ορεινής Λαμίας.
Θα πρέπει να σκεφτώ καλά τι έχω από προσόντα
– εκτός απ’ το διώροφο και το αμάξι Χόντα…

Στην τηλεόραση έβλεπα να κονταροχτυπιούνται
πολιτευτές και βουλευτές, και να τσουρομαδιούνται.
Αυτό είναι πάθος, σκέφτηκα, και έχει ενδιαφέρον
να βρίζεις, να συγχύζεσαι για ίδιον συμφέρον.
Τόσο ενθουσιάστηκα, που σκέφτηκα ευθύς
στις εκλογές που έρχονται να πάω για βουλευτής.
Να έχω δόξα πιο λαμπρή, να με γνωρίζουν όλοι,
να με κερνάνε τσικουδιές, γλυκό λικέρ ροσόλι.
Οι κάμερες να τρέχουνε δηλώσεις μου μη χάσουν
και να παλεύουν σθεναρά κοντά μου για να φτάσουν.
Να έχω τζάμπα Μερσεντές μ’ υδραυλικό τιμόνι,
στο G-B Corner να δειπνώ, το κόμμα να πληρώνει…

Με τοποθέτησαν, που λες, στη Β’ Αθηνών
κι αισθάνομαι να μου ’ρχεται το εγκεφαλικόν,
λες και δεν είχανε αλλού να με τοποθετήσουν.
Άντε να πω στο πόπολο να ’ρθουν να με ψηφίσουν,
άντε να πας σε λαϊκές σ’ εικοσιπέντε δήμους
να κυνηγάς με το στανιό τις λαϊκές τις ψήφους.
Θα με τρελαίνουν στα φιλιά, στις αγκαλιές οι γέροι
από τις χειραψίες τους θα μου πιαστεί το χέρι.
Χάθηκε, άραγε, να μπω σε μονοεδρική

και να ξεμπλέξω γρήγορα, ευθύς, στο πι και φι; (…)

Αριστερά - Δεξιά

2007-09-22T23:06:00.000+03:00

Όπως πολύ πετυχημένα επεσήμαναν πολλοί συμπολίτες μας, στις πρόσφατες εκλογές ο ελληνικός λαός κατάφερε το αμίμητο: έκανε αριστερή στροφή και έβγαλε δεξιά κυβέρνηση! Αυτό επιβεβαιώνει για μια ακόμα φορά στην ανθρωπότητα την πρωτοπορία του ελληνικού λαού, διαχρονικά. Οι πρωτοπόροι αρχαίοι μας πρόγονοι σέρβιραν κοκτέιλ κώνειο στον Σωκράτη, κι οι Νεοέλληνες, άξια τέκνα των προγόνων τους (που θα ‘λεγε κι ο βουλευτής – Θου, Κύριε! – Άδωνις Γεωργιάδης) και μες στην πρωτοπορία (ασχολίαστο!) παραδίδουν για μια ακόμη φορά μαθήματα δημοκρατίας.
Και τελικά, φίλε αναγνώστη, έρχομαι να σε ρωτήσω: τ’ είν’ η πατρίδα μας; Είναι μια θάλασσα, και μεις καπεταναίοι. Θέλαμε να πάμε τη μαούνα αριστερά, αλλά ξεχάσαμε να επαναφέρουμε το τιμόνι, κάναμε μεταβολή, και στρίψαμε αλλού γι’ αλλού.
Ακολουθεί μια.. χμμ… λυρική πολιτική ανάλυση που μου ενέπνευσε η Μούσα – βοήθησε φυσικά κι ο καφές που προσγειώθηκε στο σακάκι του Βενιζέλου («Μπράβο, Ευάγγελε, αυτός είναι καφές!!»)

Αριστερά – Δεξιά
(και δεν εννοώ το εστιατόριο…)

Πάρ’ το λιγάκι αριστερά
σαν καπετάνιος σου ‘πα
και στο αμπάρι επέστρεψα
να βάλω νέα ρούχα.
Είχα, όπως βλέπεις, προς εσέ
τυφλή εμπιστοσύνη,
ότ’ ήσουν, λέω, έμπειρος
και όλο αξιοσύνη.
Για μούτσο σ’ είχα ικανό
και γι’ άξιο παλικάρι
να στρίβεις το πηδάλιο
αφού έχουμε σαλπάρει.
Και το ‘στριβες, και το ‘στριβες
αριστερά πολύ,
κι απ’ το πολύ αριστερά
χάλασε το μαλλί.
Απ’ τις ριπές του άνεμου
κι απ’ την ορμή του πλοίου
βαστιόμουνα να κρατηθώ
πριν τέλος έρθει βίου.
Κι εξηκολούθης τη στροφή
και δεν τη σταματούσες.
Σαν έκανες μεταβολή
κι είδες τις Συρακούσες,
κάτι υποψιάστηκες
μα είπες μη μιλήσεις
– ποιος είσαι εσύ να μην ακούς
του καπετάνιου ρήσεις…

Κι από το στρίψε αριστερά
με τέρμα το τιμόνι,
στα δεξιά προσάραξε
το έρμο το βαπόρι.
Σαν να μην έφτανε αυτό
χαλάει κι η μηχανή,
και ήταν πια αδύνατη
η αριστερή στροφή.

Καταραμένε ναύκληρε,
τι ’τανε να σε βάλω
στο πόδι μου; Κατάφερα
τα μάτια μου να βγάλω;
Τώρα θα κάνουμε εδώ
παρέα στα γλαρόνια
και πλέον θα κουνήσουμε
σε τέσσερα, ίσως, χρόνια…

Μωρό μου καλοκαιρινό

2006-06-20T02:16:00.000+03:00

Μωρό μου καλοκαιρινό, δε σε ξεχνάω.
Τι κι αν τα βράδια με τον Σπύρο τα περνάω;
Τι κι αν τις μέρες μου τις πνίγω στην Πεντέλη
χαζεύοντας τα τριχωτά τα στήθη του Βαγγέλη;
Τι κι αν τα μεσημέρια μου σε ουζερί τα πίνω
και στη φωτογραφία σου τα ξύγκια μου τα φτύνω;
Τι κι αν τα απογεύματα στύβω να πιω λεμόνι
και βάζω στο ποτήρι μου μια τζούρα από Αντώνη;
Τι κι αν ολόγυμνη με άντρες κολυμπάω;
Μωρό μου καλοκαιρινό, δε σε ξεχνάω…

Μα ο χειμώνας έρχεται και φεύγεις
στην Ελβετία και στις λίμνες της Γενεύης.
Κι όσο εσύ θα λείπεις, μόνη τι θα κάνω
μικρή και στις φρεσκάδες μου επάνω;
Τα νιάτα μου τι κρίμα να χαθούνε
να καρτερούν τα μούτρα σου να δούνε.
Και πώς θα ξέρω αν όντως μελετάς
- γιατί είσαι άντρας, θέλεις να πηδάς.
Και πριν τα κέρατά σου μου φορέσεις
θα σε χτυπήσω πρώτη εκεί που θα πονέσεις.
Κι όταν αυτό θα γίνει, θα το καταλάβεις
όταν τα μπούτια μου θωπεύσει ο μανάβης.

Γιατί, μωρό μου καλοκαιρινό,
άλλο χειμώνας είναι κι άλλο καλοκαίρι.
Για σένα θα ’μαι λιμανάκι θερινό
και τον χειμώνα θα γυρίζω σ’ άλλα μέρη.
Τα καλοκαίρια μου θα τα περνώ μαζί σου
κι όλα δικά σου γι’ άλλους μήνες μην τα θέλεις.
Κοίτα να απολαμβάνεις μ’ έρωτες την ύπαρξή σου
κι άσε να με ζεσταίνει τους χειμώνες ο Βαγγέλης!

Ο τέλειος άντρας (κατά Τσαλίκη ευαγγέλιον)

2006-06-20T02:12:00.000+03:00

Με νιώθεις φλώρο γενικώς
αν κι είμαι τόσο αρρενωπός.
Κι όλες οι φίλες σου ζηλεύουν
που έχεις για να σε χαϊδεύουν
δυο χέρια τόσο δυνατά
- μα εσύ δεν τα μασάς αυτά.
Θα ήθελες έναν γορίλα
που να μυρίζει βαρβατίλα.
Και με μειώνεις, κι όλο λες πως

ο τέλειος άντρας,
ο άντρας ο σωστός,
γυρνά στα καφενεία
και βρίζει διαρκώς.
Ο τέλειος άντρας
σου δίνει καρπαζιές,
να κάθεσαι μερόνυχτα
και μόνη σου να κλαις.
Ο τέλειος άντρας
είναι σαν μαϊμού:
ξυρίζει μία τρίχα,
πενήντα βγάζει αλλού.
Ο τέλειος άντρας
σου ρεύεται στ’ αυτιά.
Τα βράδια ή ροχαλίζει
ή θα ξενοπηδά.

Πρωί που πάω στη δουλειά
χαμογελάς ειρωνικά
που κάνω ντους όταν ξυπνώ
και βάζω κι αποσμητικό.
Πήρες εκδίκηση γι’ αυτό:
χάλασες τ’ αυτοκίνητο.
Γέμισα γράσα ένα σωρό,
μ’ είδες και ήρθες σ’ οργασμό.
Κι έχεις αλλάξει, κι όλο λες πως

ο τέλειος άντρας,
ο άντρας ο σωστός,
μποχάει από χιλιόμετρα
να σου ’ρχετ’ εμετός.
Ο τέλειος άντρας
είναι και λίγο ρούχλας
αναίσθητος, ακάθαρτος
με υποψία μούχλας.
Ο τέλειος άντρας
έχει μοτοσικλέτα.
Τα χέρια του δεν πλένει
ποτέ στην τουαλέτα.
Ο τέλειος άντρας
τρώει μόνο κοψίδια
κι αν αισθανθεί φαγούρισμα
θα ξύσει και τ’ αρχίδια.